
ضرب المثلی تقریبا در همه فرهنگ های دنیا وجود دارد که می گوید :
" زمانی که چشم نمی بیند، قلب هم احساس نمی کند ... "
ولی من تاکید میکنم که این گفته اشتباه است !
هرکس هرچه دورتر برود، به قلب نزدیکتر خواهد بود؛ حتی اگر بکوشیم او را به فراموشی بسپاریم !
حتی اگر در غربت زندگی کنیم، باز هم کوچکترین خاطرات مربوط به اصل و نَسَبِ خود را به یاد داریم !
اگر از کسی که دوست داریم دور باشیم، حتی عبورِ رهگذران نیز ما را به یاد او میاندازد ... !