هستم

سلام

من هستم، اما چگونه؟!

من هستم، مستقیم اشاره نمیکنم به مدل بودنم! شما خودتان تشخیص دهید، اصلا بگویید که آیا هستم یا نیستم؟!

صبح ساعت 8 سرکارم و ساعت 6 مرخص میشم، ساعتای 6 و ربع تا 20 دقیقه باید به محل کار دیگه برسم، نزدیکه و پیاده میرم، بعد از اونجا به خونه میرم و بعد از چند دقیقه همسر میاد، همسر هم صبح 8 میره و 5 تمومه، ظهر هم یه ساعتی تعطیله که اون تایمشو اسنپ میره، بعد از 5 هم اسنپ میره تا من برسم خونه و چایی بزارم و ظرف بشورم و شام بذارم، تا دوتامون خونه میرسیم میشه ساعت 8، بعد هم من یکم تلویزیون میبینم و اون هم استوری و پستای اینستا رو میبینه، متاسفانه برعکس من که عاشق فیلم و تلویزیونم اون اصلا تلویزیون نگاه نمیکنه

تمام این موارد بعد از کلی غر و سروصدا و بحث کردن همسر برای اینه که تو این مدتی که من رسیدم چیکار کردم، چرا کم کار کردم و تو این مثلا نیم ساعت چرا کلا دو تیکه یا سه تیکه ظرف رو شستم!!!!! منی که هر شب و هر شب اینطوری باید دیوانه و دیوانه تر بشم و خسته و خسته تر....

و بعد هم که غذا میارم بهونه های غذا که خدا سر کسی نیاره، یا لب نمیزنه یا زهرمار میکنه یا هزار مرگ و درد دیگه، برعکس من که اگه سیب زمینی کوبیده هم درست کنه هزاربار میگم خیلی خوشمزه بوده و کلی تشکر میکنم...

خلاصه هر شب من اینجوری میگذره و من بی حس و بی حس تر میشم

هر روز که بیدار میشم برای جمعه میجنگم، برای اینکه جمعه رو جایی بریم و کسی رو ببینم، هر کسی، هر کسی رو ببینم حالم بهتر میشه

تو این دنیا کسی به حال من توجه نکرد، کسی با خودش فکر نکرد که با حرفاش میتونه منو آروم کنه، بی توجه به اینها مدام ناراحت شدم و کسی توجه نکرد، نمیدونم قیافم غلط اندازه یا مشکلی در درک بقیه وجود داره

اینها همه کنار... هر از چندگاهی هم بحث و دعوای شدیدی سر اینکه دخل و خرج نمیخونه داریم، بی توجه به اینکه من قبلا گفتم که اگه ماشین بخریم یا خونه بخریم یا فلان کار رو بکنیم دستمون خالی میشه و نباید غر بزنی... و قبول کرده بود... اما باز هم....

از شبنه تا چهار شنبه آخرشب منتظر اینم که شب ها تموم بشه و یه روز تنفس داشته باشم، یه روز جمعه که میدونم خیلی زود تموم میشه و دوباره باید همون دوره ی سخت رو دوباره تکرار کنم

این همه ی ماجرا نیست، شرایط خیلی خیلی سخت تره، برای کارت به کارت کردن، برای صحبت کردن، برای راه رفتن، برای ماشین سوار شدن، برای هر چیزی که فکرشم نمیکنید...

حالا دیگه هیچ حسی برای من نمونده، نه شوق مسافرتی مثل قبل مونده، نه شوق رانندگی ای، نه شوق خیلی استراحتی و نه هیچی که هیچی که هیچی...

نمیدونم ولی منتظرم همه چی بگذره، حتی من! حتی جوانیم، حتی زندگیم، حتی همه چیم...

من هستم اما زندگیمم هست؟؟؟؟!

خدایا بی نهایت شکرت