سلام
خیلی خوب میدونستم که این آشوب سهم منه! آشوبش سهم منه و آرامشش سهم کس دیگه، اینقدر خوب میدونستم که خودمم آماده کرده بودم، برای هر آشوبی، برای هر نرسیدنی، اما نمیدانم که چه شد که اینقدر باز آشوب شدم!
آشوب فقط از حرف ها، حرف خواستگاری!
گاه خسته میشم، از همه چی، گاه خسته میشم از دانستن! از اینکه میدانم سهم من نیست اونچه که در قلب منه! سهم من سختی و عذاب و فشاره! فشار روحم، عذاب روحم و سختی روحم!
آری انگار من در دنیای اجسام زندگی نمیکنم، انگار در دنیای ارواح زندگی میکنم و همه و همه ی درگیری هایم همان روح است!! و چه سخت دنیایی ست...
همیشه برای آرام شدنم او را به یاد می آوردم، برای کار کردنم، برای قوی شدنم انگیزه ای جز او نداشتم، درست است که اسم و نام و یاد خدا را همیشه گفته بودم، اما بین خودمان باشد که من زیادی درگیر او شدم!
این یک امتحان سخت است، امتحان الهی که خدا به من نشان دهد که تنها نام او را میگفتم و هیچ عشقی به خدا نداشتم!
و من اصرار به داشتن عشقی هستم از خدا در دلم!
چه خواسته ها در دل میپروراندم! نشان دادن وبلاگ "بیان" و در واقع نمایش هر آنچه در دلم میگذرد به او!
و چه شد! بیان نابود شد و من بدون خواسته! و او به خانه ی بختش میرود و من تنها و بی انگیزه!
ولی خب من و ما در این دنیا برای این عشق های زمینی وقت نداریم، ما برای چیزی فراتر از این ها به این دنیا آمده ایم!
چیزی شبیه شناخت بهتر خودمان و خدایمان، چیزی شبیه "همیشه خوب بودن"!
میگذرم، از همه ی چیزهایی که حقم بوده و ندارم، از تمام تنگناهایی که به من تحمیل شده است، از تمام طلسم هایی که یقین به بودنشان کرده ام، میگذرم از تمام نرسیدن هایم، و میگذرم از تک تک روزهایم که تنها بوده ام!
عده ای در تنها بودنشان هم تنها نیستند و عده ای در جمع هم تنهایند!
خدایا میدانم که جواب تمام این روزهای زندگیم را روزی خواهی داد، تمام آشوب هایم، تمام تنهایی هایم، تمام اشک هایم، تمام عشق بی وصالم، میدانم روزی جواب آن دعانویس را هم خواهی داد، همان که مرا در باتلاق سختی و درد و تنهایی و بی کسی انداخت! اما بده! خودت بده، خودت جوابم را بده، تو زیباترین جواب ها را داری، تو را قسمت میدهم که دوباره معشوقم شوی، من عاشق و تو معشوق، با تو هیچ گاه احساس تنهایی نکرده بودم!
