سلام
اسمش چیست؟! فراموشی یا غفلت؟!
آن همه عشق و ایمان چه شد؟! آن همه آرزوهای قشنگ کجا رفت؟!
دوست داشتم تنها شوم، صبح تا بعد از ظهر را کار کنم و شب را به انتهای شهر سفر کنم، جایی که کسانی هستند که همه ی آنها بندگان خدایند، همان خدایی که من نیز بنده ی اویم، من دارم و کار کردم و میتوانم بخورم، آنها چی؟!
آرزو دارم به خانه ی دوست بروم، سلامی دهم و دوست را بگویم که برویم بیرون تا سورپرایزش کنم، او را به بیرون شهر ببرم و کنار کسانی قرارش دهم که دلی اندازه ی کل هستی دارند و جیبی خالی، حتی برای خرید کبریتی برای روشنایی! او را ببرم کنار آتششان تا با دادن هدیه هایی هم من و دوست دلمان پر از شادی و انرژی ناشی از رضای خدا شود و هم آن عزیزان دلشان و شکمشان سیر شود
شاید همین هم شود، شاید...
میدانم که دوست من با آن قلبی که دارد هر شب و هر شب خواهد آمد...
یادم رفته بود از این آرزو، یادم رفته بود که خود را بسازم برای آن شب ها، آن شبهایی که قرار است خودم و دوستم و همه را سربلند کنم، از انسانیت از درستی از چشم پاکی و دل پاکی...
یادم رفته بود که قرار است آماده شوم... برای صبری ایوب وار، برای تحمل و صبر و صبر و صبر...
آرزو دارم ماشینم که صفر تا صدش را خدا برایم ساخته را بفروشم و جایی سرمایه گذاری کنم و از آن پول فقط ببخشم و ببخشم و زندگی معمولی را داشته باشم، کوئیک را انتخاب کردم برای همان شب ها، یادش بخیر...
کاش زودتر برسد...