دنیای من

سلام

با خودم به نبود آدم و آدمهایی فکر میکردم که مدام آزارم میدن، دلم میخواد یبار دیگه تنها باشم، یبار دیگه بتونم خودم مسیر زندگیمو انتخاب کنم...

دلم میخواد ادامه ی زندگیمو همونطوری زندگی کنم که تو رویام چیدم...

ولی هر بار پشیمون میشم! تنها دلیلش "خدا" ست

اشتباه نکنید من آدم خوبی نیستم، فقط معامله گر خوبی ام!!!!

من میگم چرا باید آخرای عمرمو خوش بگذرونم و اون دنیا حرفی برای گفتن نداشته باشم؟!

چرا باید تو آسایش و رضایت کامل زندگی کنم و نتونم تو شرایط عالی به اندازه ی شرایط پرگرفتاری پیشرفت روحی کنم؟؟؟!

من معامله میکنم، خدایا 33 سال از عمرم گذشت! الباقی هم همین مدلی بگذره تا من بیشتر خودمو بشناسم، مقاوم تر بشم و بزرگتر فکر کنم!

دوست دارم شکست عشقی بخورم، تو تنهایی اذیت بشم! تو شلوغی تنهایی خودمو پیدا کنم، تو گرفتاری خدا رو بهتر بشناسم! این حرفا رو میزنم خودمم میترسم! از گرفتاری از اذیتاش، از درداش!

این چند سال باقی عمرم هم میگذره، چه شاد باشم و پر از رضایت و چه غمگین و ناراضی، چه با کسی که دوستت نداره و اذیتت میکنه و چه با کسی که دوستت داره و بهت آرامش میده....

بلاخره تموم میشه، چه بهتر که این دنیا رو تو سختی و مشقت سعی در بزرگ کردن روح بگذرونم...

من راضی ترم...

خدایا بی نهایت شکرت