گاهی اوقات کلمات بی ربط ما رو به خاطرات بی ربطتری می برند
مثلا دیدن این متن : ترانه سرا : زهره زمانی قاعدتا باید یاد همکلاسی محترمی می انداخت که به واسطه یک ترکیب مشترک در این عنوان همیشه تقاضاهای بی جا داشت در زمینه همکاری و ....و گول می مالوند سرم
اما من رو یاد این انداخت که چقد قبلا تر ها دلم می خواست ترانه سرا بشم
چقدر ترانه های دری وری هم سرودم به امید روزی که یک خواننده خفن بخواندشان
چقدر رویای نوشتن یک کتاب را در سرداشتم ...
اما الان جز نوشتن و ترکیب و ساختن جملات قلمبه سلنبه ای که شاید خودمم درک درستی ازشون ندارم رفرنس زدن و فرستادنشون به مجلات علمی که ذره ای نواوری توشون نیست هیچ چیز دیگه ای بلد نیستم
چقدر دلم می خواد زمان رو برگردونم
الان هم دیر نشده درست اما این همه هزینه ای که این همه مدت دادم چی؟
هنوز نمی تونم بفهمم بخش راحت طلب و تنبل مغزمه که داره گولم میزنه یا بخش واقع نگرم؟ یا بخشی که میتونم توش خوب باشم
نمی دونم این جاذبه ها و خواسته هام چقدر حقیقی اند!چقدر فرصتمون برای زندگی کم هست و ما توی همین فرصت کم هم داریم دور خودمون می چرخیم
خدایا روزنه هاتو باز کن