امشب فکرم را عجب مشغول روزگار خویش کردم
روزگاری که بر من گذشت
چها ک نگذشت
چها ک گذشت....
عجب فکر مشغولیست،
که یک دم هم آزاد نمیشود این خطِ فکری
این فکرِ بی قرارم را
امشب
در گیر
کسی کردم که شاید سهم قلب و قلم من نبود در این دفترِ هزار برگِ روزگارِ غریب ،
و یا به بغل ها و آغوش گرمِ محبی که این تنهایی سرد بی رحم را بزداید، حتی بدزدد از من و دیگر نیاوردش
و یا به بوسه ای که شاید آن زمانی که باید، برای رخ دادنش پش نیامد
و به سوزِ سرد و سرمایِ زمستان
و حتی به یک شب بارانی پشت رول نشستن و رانندگی نصفِ شب های مسکوت شیراز،
گوش بدهم به اهنگ قربانی، گوگوش و شجریان
و زیر لب هم خوانی با شبِ اغتشاشِ منصور
و دل سپردن به مسیر بی انتهایِ روزگار خویش
و دل باختن به آرزوها و توهمات نو و کهنه بچگی
و همزمان فشار بدهم پایم را روی پدال گاز بی هیچ فکری از خطر
فارغ از هر چه هست و نیست
ونیم نگاهی به آیینهِ عقب و تماشای گذر از خط ممتد ها
و نگاهی به شیشه جلو و تماشای قطره های بارانی که پس از افتادن روی زمین خیس خیابان محو میشوند
...
در این سراشیبیِ بی امانِ افکار
باید ترمز دستی این ذهن شلوغ را کشید'
سنگ بگذارید جلوی چرخِ مرور
...
من و ذهنم خسته ایم از این همه تکرار
همه ی این ها برای آنست که
این خطِ همیشه اِشغالِ فکری آزاد شود یک دم
فرصتی دهد به تماسِ خواسته های دور و درازم.
...
برای آرام گرفتن این خیال های خام
یا التیام تب تند احساساتی که مسکنی مرحمش نیست
کاش میشد ببری به گورستانِ (میخواهم از یاد ببرم)
زیر گِل آینده دفنش کنی
قطعه نا کجا، پلاک به درک
نمی‌خواهم بالای این مزار برایش درخت و گل بکارم ک مبادا سایه ای از پشیمانی روی این مزارِ بی سنگ بیفتد
...
وقتی ذهنم تماما تهی شد، قول خواهم داد، قول خواهم داد که صبحش به شوق نَم باران به دل خیابانِ این شهرِ برهوت بزنم و وانمود کنم کسی با چتری رنگارنگ زیر درخت خیسِ آرزو به انتطارِ من ایستاده
حصار قلعه افکارم را برای تویی که می‌خوانی نگشودم، بلکه در هم شکستم ، تا تروآ را داخل بیاوری، شبانگاه که همه افکار پلید خواب بودند، شور وشوق ، عشق و تازگی، آرامش وخوشی های درونش بیرون بیایند و پیروز این میدان نبرد باشند.
حال کمانت را زمین بگذار، تیرت ناگاه به خطا میرود،
بماند که پاشنه ی آشیل این قلب کجاست ....
?✏️دلارام کشتگانی
