ویرگول
ورودثبت نام
دلارام
دلارامگهگاهی مینویسد
دلارام
دلارام
خواندن ۱ دقیقه·۵ سال پیش

نوجوانی

در من موجودیست گهگاه میگرید؛ به مانند نوزادی تازه متولد شده؛ گهگاه میخندد از ته دل چون کودکی 7  ساله ک نمیداند در آستانه کدام راه هست، چه خواهد شد ، شاد است از همین لحظه از همین الان؛


نوجوانی پر از آرزوهای نرسیده و راه های نرفته، لبالب از تمایلات خفته


جوانی پر از جنون های دوران جوانی، پر از حس لذت، آشوب و عاشقی و دیوانگی به دور از عقل ، نصیحت ومنطق بزرگترها پر از هیجان و غوغا ک گاه سرکوب شد و گاه فریاد برآورد که از تمام فریاد هایش خرسندم و میبالم به آن


میان سالی با کوله باری از ای کاش ها و ای وای ها  و یا حتی ایول ها دمم گرم ها،


و پیری 120 ساله سنی ک همه از اولین روز تولد میخواستند ما به این سن برسیم ،


و پیری جوان ؛ خسته از تمام رسیدن ها، تجربه ها و دیدن ها در تنگنای فهمیدن ها

و سخت تر از همه زخم عمیق همه ی درک کردن ها

زخمی که نوش دارویش سکوت و لبخندی تصنوعی بود....

چه در انتطار ما در ادامه ی این راه  پر پیچ و خم زندگیست ...

دورانی ک بهتر میشود....

امید...

آیا این واژه هنوزم معنا دارد؟!!!!!

دارد

آری

اما

تا کی ؟!!!! 

میروم ب سویش

میبابمش

بهایش هر چند گزاف

نسل ما نسل انتطار و امید هست

ولی....



?✏️?دلارام کشتگانی

۸
۱
دلارام
دلارام
گهگاهی مینویسد
شاید از این پست‌ها خوشتان بیاید