در من موجودیست گهگاه میگرید؛ به مانند نوزادی تازه متولد شده؛ گهگاه میخندد از ته دل چون کودکی 7 ساله ک نمیداند در آستانه کدام راه هست، چه خواهد شد ، شاد است از همین لحظه از همین الان؛
نوجوانی پر از آرزوهای نرسیده و راه های نرفته، لبالب از تمایلات خفته
جوانی پر از جنون های دوران جوانی، پر از حس لذت، آشوب و عاشقی و دیوانگی به دور از عقل ، نصیحت ومنطق بزرگترها پر از هیجان و غوغا ک گاه سرکوب شد و گاه فریاد برآورد که از تمام فریاد هایش خرسندم و میبالم به آن
میان سالی با کوله باری از ای کاش ها و ای وای ها و یا حتی ایول ها دمم گرم ها،
و پیری 120 ساله سنی ک همه از اولین روز تولد میخواستند ما به این سن برسیم ،
و پیری جوان ؛ خسته از تمام رسیدن ها، تجربه ها و دیدن ها در تنگنای فهمیدن ها
و سخت تر از همه زخم عمیق همه ی درک کردن ها
زخمی که نوش دارویش سکوت و لبخندی تصنوعی بود....
چه در انتطار ما در ادامه ی این راه پر پیچ و خم زندگیست ...
دورانی ک بهتر میشود....
امید...
آیا این واژه هنوزم معنا دارد؟!!!!!
دارد
آری
اما
تا کی ؟!!!!
میروم ب سویش
میبابمش
بهایش هر چند گزاف
نسل ما نسل انتطار و امید هست
ولی....
?✏️?دلارام کشتگانی