
وقتی خودتو بشناسی، میتونی بهتر باشی . البته ممکنه بخوای بهتر تو بد بودن باشی! نمیدونم، من فقط اینو میدونم که نوشتن باعث میشه خودتو بشناسی.
خودتو که بدون سانسور روی دفتر پیاده کردی، میتونی به خودت فحش بدی یا بغل بگیری و دلداری بدی. میتونی حیرت کنی یا به خودت بخندی. خودتو قلم بزنی و زخمی کنی، یا هایلایت بکشی و بگی «اوه چه جذاب» میتونی گاهی چندین بار خودتو تو یه جمله هی زمزمه کنی و بری تو فکر. یه جاهای از خوده ریخته شدت روی دفتر فاکتور بگیری و باور نکنی . عاشق خودت باشی یا از خودت بدت بیاد. برای خودت تصمیم های بگیری برنامه های بچینی یا چشم های خودت رو بشوری و جوری دیگه ای بهشون خیره بشی. میتونی یقه ای خودتو از روی نوشته هات بگیری و محکم تکون بدی و بگی : «نه تو نمیتونی این همه مشنگ باشی» یا هم: «جیگر و قشنگ باشی! »
میتونی موهای خودتو ناز کنی و بگی چیزی نیست درست میشه.
یا یکی بزنی پس کلت و بگی بیخیال بابا همه چی میزونه ...
یا دست پاچه بشی و بگی: چیزه، نمیخوای چیز کنی؟
میتونی خودت رو توی نوشته هات، واقعی ببینی.
خلاصه خودت رو بریز رو کاغذ و معجزه ای نوشتن رو ببین .