میتونم ببینم چقدر هنوز کلماتم سیاهن با این که چیز خاصی نگفتم
همیشه تو معرفی کردن خودم بد بودم و الان تو نوشتن بد تر
چندددماهی میشه که دوست داشتم یه بار نوشتن رو اینجا شروع کنم.احتمالا نباید میذاشتم انقدر بگذره که تو یه همچین شبی آغازش کنم. در هر صورت اینها چیزهایی نیستن که کسی لازم باشه ازشون بدونه ولی از این که با خودم صحبت کنم میشه گفت دیگه حالم داره بهم میخوره.
گلدونم هم تقریبا خشک شده و نمیتونم باهاش حرف بزنم.
هر چی میگذره اون چیزی که تو ذهنم راه حل در نظر گرفتمش بیشتر به چشمم میاد ولی همزمان احساسات متناقض باهاش رو هم تجربه میکنم و میدونم این روشی که در پیش گرفتم احمقانه ترینه .
هنوزم از گفتنش میترسم ولی به کمک نیاز دارم ولی نمیخوام با این حال نمیخوام کسی کاری به کارم داشته باشه.
دوست دارم فراموش شم ولی بازم خودمو یادآوری میکنم.
اینجا
