
حال خوب نوشتن در دنیای دیجیتال
مدتی است که در وبلاگم شروع به نوشتن کرده ام. تقریبا منظم و روزانه.چرا تقریبا چون در یک ساعت خاص نمی نویسم ولی سعی می کنم حتما در روز یک مطلب بنویسم.
نوشتن مرا از دنیای شلوغ ذهنم رها می کند و باعث می شود کلمات جاری شوند.جاری شدن کلمات انگار به سیال بودن روحم کمک فراوانی کرده است.از وقتی که شروع به نوشتن کرده ام آرامش عجیبی را تجربه می کنم.
حال نمی دانم برای سالهایی که ننوشته ام افسوس بخورم یا آویزه گوش کنم برای حال و آینده.
بدانم وقتی می نویسم هستم و باید مراقب هستی خود باشم.افکارم را با دیگران به اشتراک می گذارم و تجربه با دیگران بودن هم به بقیه تجربه های خوب من اضافه می شود.
در حال حاضر اصلا برایم مهم نیست چقدر به واژگان تسلط دارم یا اینکه دستور زبان فارسی را در نوشتن مطالب خوب حتما رعایت کنم.
نه اینکه بی تفاوت هستم فقط برای اینکه نمی خواهم در ابتدای راه خود را ملزم به رعایت سخت قوانین کتابت کنم چون می دانم دلزده می شوم و دلزدگی هم عاقبتش پشیمانی است و ننوشتن.
امیدوارم استمرار این احساس خوب باعث شود تا روزی که ذهن و دستانم یاری می دهند بنویسم.
به امید روزهای بهتر.