تصور کن ساعت ۱۰ صبح وارد محل کارت میشوی. همه پشت میزها نشستهاند، تلفنها گاهی زنگ میخورند، همه «مشغول» به نظر میرسند، اما وقتی به آخرِ ماه نگاه میکنی، خبری از «رشد» نیست. انگار تیمِ تو در مه قدم میزند؛ همه میدوند اما هیچکس به مقصد نمیرسد.
بسیاری از مدیران، تیمشان را متهم میکنند: «اینها انگیزه ندارند»، «اینها کار بلد نیستند»، «اینها دلسوز نیستند». اما حقیقتِ تلخِ بیزینس این است: تیم شما، آینه تمامنمای مدیریتِ شماست.
اگر تیمی داری که سردرگم است، یعنی مدیری داری (خودِ تو) که مسیر را شفاف نکرده است. عملکردِ پایینِ کارمندان، قبل از اینکه ضعفِ آنها باشد، سندِ ضعفِ سیستمسازی و رهبریِ مدیر است. شما نمیتوانید از آدمهای معمولی، نتایجِ فوقالعاده بخواهید، مگر اینکه سیستمی «فوقالعاده» طراحی کرده باشید.
برای اینکه از «مدیرِ طلبکار» به «رهبرِ نتیجهساز» تبدیل شوی، این سه اصل را در تیمت پیاده کن:
۱. انتظارات را شفاف و مکتوب کن.
ابهام، قاتلِ عملکرد است. هر فرد باید دقیقاً بداند چه خروجیِ عددی یا کیفیای از او انتظار میرود.
۲. سیستمسازی کن، نه فرماندهی.
به جای اینکه مدام دستور بدهی، سیستمی طراحی کن که کارمند بداند در هر شرایطی، «قدمِ بعدی» چیست.
۳. «فرهنگِ مسئولیتپذیری» را از خودت شروع کن.
تیمِ تو، رفتارِ تو را کپی میکند. اگر تو دیر میرسی، بینظم هستی یا هدف مشخصی نداری، تیمت دقیقاً همان را به تو تحویل میدهد.
تیمِ تو به اندازهی «شفافیتِ ذهنیِ تو» رشد میکند، نه یک میلیمتر بیشتر.
سؤال امروز:
اگر همین امروز از تکتکِ اعضای تیمت بپرسی «هدفِ اصلیِ این ماهِ ما چیست؟»، آیا همگی پاسخِ یکسانی میدهند یا هر کدام سازِ خودشان را میزنند؟
کانال ارتباطی آکادمی داود عبدلی:
📞 ۰۹۱۹۹۲۹۴۹۵۹
🆔 davodabdoliacademyy