خوب! این کتاب همون طور که از تیتر مشخصه و من علاقهای برای نوشتن دربارهاش پیدا کردم، اسمش "سقوط" اثری تامل برانگیز از آلبر کامو هست. نویسنده ای مشهور با افکاری خاص و قلمی روان و تاثیرگذار.

**جملات و پاراگرافی چند برگرفته از کتاب...
باشد که به خواندن و تفکر در باب این جملات علاقهمند شوید...!
_سلطان خلق و خوی خویش بودن، امتیاز حیوانات بزرگ است!
_وقتی شخصی به حکم حرفه یا استعداد ذاتی، درباره آدمی تامل بسیار کرده باشد، هنگامی می رسد که برای انسان های نخستین، احساس دلتنگی کند. لااقل آنها افکار پنهانی در سر ندارند.
_من این همت را، این حوصله و ثبات را تحسین میکنم. وقتی انسان فاقد شخصیت است، باید برای خودش روش منظمی درست کند. اینجا بدون تردید، این روش نتیجه ای معجزهآسا به بار می آورد.
_اما من از حرف لبریز شدهام. به محض اینکه دهان باز میکنم، کلمات سرازیر میشوند.
_علتش عادت است و قریحه ذاتی و نیز علاقه به اینکه شهر را و عمق اشیا را به شما بشناسانم. زیرا ما در عمق اشیا هستیم.
و شیرجههای نرفته گاهی کوفتگیهای عجیبی به جا میگذارد.
ولی از همین حالا رضایت خاطر من را بسنجید. من از سرشت خودم لذت می بردم و ما همه می دانیم که خوشبختی جز این نیست.
_گاه برای اینکه یکدیگر را تسکین بدهیم، تظاهر به محکوم کردن این لذت ها در زیر نام خودخواهی می کنیم.
_آقای عزیز، شما خود را به درجه ای از رفعت رسانده اید که در آنجا فضیلت جز از خود، مایه نمی گیرد.
_بالاتر از دیگران زیستن، هنوز تنها راه است برای اینکه اکثر مردم انسان را ببینند و به او احترام بگذارند.
_آنان مانند بسیاری از مردم دیگر تحمل گمراهی نداشتند و این بی صبری تا اندازه ای موجب شده بود که دست به اعمال شدیدی بزنند. برای معروف شدن نهایتا کافی است که انسان سرایدار خود را به قتل برساند.
_راست است، ولی من از هر نظر آسوده بودم، ولی در عین حال از هیچ چیز راضی نبودم. هر شادی در من آرزوی شادی دیگر بر می انگیخت.
_علت اغلب تعهد های انسانی این است که باید حادثه ای رخ دهد، ولو بندگی عاری از از عشق، ولو جنگ یا مرگ باشد. بنابراین زنده باد مراسم تدفین!
انسان چنین است آقای عزیز، دو چهره دارد: نمی تواند بی آنکه به خود عشق بورزد دیگری را دوست بدارد.
امیدوارم تا اینجای مطلب اشتیاق شما را به سمت خواندن این کتاب سوق داده باشم...
این داستان ادامه دارد...
پایان پارت اول...