ویرگول
ورودثبت نام
دستخط
دستخطبسیج دانشجویی دانشکده فیزیک دانشگاه تهران
دستخط
دستخط
خواندن ۴ دقیقه·۵ سال پیش

کوه با استاد

کوه با استاد


کوه اول؛ استاد سررشتهداری، ٢٣ مهرماه

به روایت ابوالفضل زاهدی


قرارمان ساعت ٧:٣٠ ابتدای دارآباد بود. از اینکه استاد پیشنهادمان برای کوه رفتن را قبول کرده بودند خوشحال بدیدم. حدود ده نفری هماهنگ شده بودیم. خب برخی از دوستان با مترو آمدند و برخی با ماشین شخصی آمدیم. یکی از دوستان همین نزدیک دارآباد ماشینش پنچر شد! آمد و کناری پارک کرد و دونفری مشغول پنچر گیری شدیم. راه به جایی نبردیم. رفتم پیش دوستان و دیدم که استاد هم آمده و در جمع دوستان ایستاده. با شک و تردید نگاهی به استاد کردم و گفتم ببخشید ماشین یکی از دوستان پنچر شده است. میشه بیاید کمکی بهمون بدید! و خلاصه از همان اول یخمان با استاد شکست. ماشین که روبراه شد رفتیم برای کوهنوردی. دو سه نفری عقبتر از استاد و دوستان بودیم. با کمی تلاش خودمان را به آنها رسیدیم. البته در این میان فرزند پنج شش سالهی استاد که نقش سرعتگیر را داشت، بی تأثیر نبود. رسیدیم و تا حدود ساعت ١٠ کوهنوردی کردیم. گوشهای زیرانداز انداختیم. با سه چهار نفر از از رفقا بساط پخت و پز املتسوسیس را فراهم کردیم. امکانات که صفر! یادمان رفته بود برخی چیزها را. آتش و ذغال به لطف برخی کوهنشینان فراهم شد، ادویه و کارد و قاشق به لطف برخی دیگر! بحمدلله کم کم به هر زحمتی بود آتش درست کردیم و غذا را درست کردیم و شکر! استاد هم راضی بود. اینگونه بود که استاد نمکگیر ما شد. بماند که در کوههای بعدی حلیمگیر و چایگیر دیگر اساتید شدیم...حدود ساعت ١٢ هم کم کم برگشتیم. نزدیک اذان ظهر بود که به پیشنهاد استاد در همان مسیر کوه گوشهای زیرانداز انداختیم و نماز جماعتی به امامت استاد سررشتهداری خواندیم. بعد هم ادامهی راه. مطلب دیگری نمیخواهم اضافه کنم فقط باید بگویم اردوی پر مصیبتی بود که برخی از زخمهایش را باز نمیکنم و سربسته رد میشوم. پنچری ماشین یکی از رفقا ابتدای کوه را گفتم، پنچری ماشین دوست دیگرمان در مسیر بازگشت را هم اضافه کنید، ذوب شدن دستهی ماهیتابهی قرضی رفقا هنگام آشپزی حرفهای دانشجویان فیزیک را هم، زخم شدن پای بندهی ناچیز نیز بههنگام کشتیگرفتن در آب...


***


کوه دوم؛ استاد نوربالا، ٢٨ آبان

امید غلامنژاد


وقتی زیر کوهپایه منتظر بودم تا بقیه گروه جمع شن زیر یه درختی یکی شبیه دکتر نور بالا رو دیدم که یه ظرف حلیم هم همراش بود. حدس زدم شاید خودش باشه. ولی مطمئن نبودم که خودش باشه. هی جای خودمو تغییر میدادم تا شاید زاویهی بهتری به صورتش پیدا کنم تا مطمئن شم. همین موقع بود که بقیهی گروه هم اومدن و اون هم به سمت بچه ها رفت ، فهمیدم که حدسم درست بوده و بعد از معارفه، موضوع به این سمت رفت که تا کجا میخوایم بریم؛ که دکتر همین اول کار میخ رو محکم کوبید و گفت که میخواد ساعت ده و نیم پایین باشه . حالا ساعت چنده؟! ٨:٣٠

خلاصه شروع به بالا رفتن کردیم و از همون اول صحبت های مختلفی از تفاوت رشتههای مختلف تا تغییر رشته و بعد علاقه به یه رشتهی خاص مطرح شد و این صحبتا تا به جایی برسیم که قابلیت اتراق داشه باشه ادامه داشت. به دلیل محدودیت زمانی مجبور بودیم جایی اتراق کنیم که واقعا بهترین انتخاب ممکن نبود!

اول حلیم بدون شکر استاد رو زدیم. بعد با مشقتهای زیاد تونستیم سوسیس تخممرغ رو برقرار کنیم. موقع خوردن سوسیس تخممرغی که نمک فلفلش رو یادمون رفته بود بیاریم  و از یه اکیپ دیگه گرفته بودیم، صحبت سمت کیهان شناسی رفت که از قضا رشتهی تخصصی دکتر هم بود.

فک کنم ساعت یازده بود که راه افتادیم پایین. تو راه برگشت هم سؤالهای دوستان ادامه داشت تا اینکه رسیدیم پایین و برنامه به اتمام رسید ....


***

کوه سوم؛ استاد مشفق، ١٨ آذر

به روایت مهدی صادقی

استاد مشفق  آهسته ولی پیوسته کوهنوردی میکردن. ما عادتمون بود قبلا تندتر میرفتیم و بینش مینشیتیم . راه میرفتیم و صحبت میکردیم. دکتر میگفتن اون زمان یعنی سالهای قبل از ٨٨، برای کوه تجهیزات ویژه داشتیم. دوتا چادر خیلی بزرگ که شاید الان قیمتش ١٧ میلیون باشه! بچهها دوهفته یکبار برنامهی کوه داشتن. تقویم کوه جوری تنظیم شده بود که ورودیهای اون سال توی تابستون بعدی میتونستن قلهی دماوند رو بزنن! گاهی کوهنوردیهای دو روزه میکردیم. با برف از این خونههای یخی میساختیم. گاهی هم میرفتیم دربند ایستگاه ۵ و شبش رو میخوابیدیم. بین حرفامون یاد و خاطرهای هم از استاد شهید دانشکده و همکار دکتر مشفق، شهید مسعود علیمحمدی کردیم. حدود ساعت ٣ به هتل اوسون رسیدیم و استراحتی کردیم و برگشتیم. اینبار تو مسیر بازگشت املت-سوسیس معروفمون رو زدیم. استاد مشفق رو هم سوسیسگیر کردیم!

۱
۰
دستخط
دستخط
بسیج دانشجویی دانشکده فیزیک دانشگاه تهران
شاید از این پست‌ها خوشتان بیاید