ویرگول
ورودثبت نام
دستخط
دستخطبسیج دانشجویی دانشکده فیزیک دانشگاه تهران
دستخط
دستخط
خواندن ۲ دقیقه·۶ سال پیش

ماه پرمحبت


زینب احمدی

ماه رمضون برای من قبل از رسیدن به سن تکلیف شروع شده بود. حتی قبل از مدرسه رفتنم، خیلی قبلتر، حتی قبل از حرف زدن، ماه رمضون برای من وقتی شروع شد که شب قدر اول که هنوز یکساله هم نبودم، مامانم قرآن روی سرم گذاشت و دو بار دعا رو خوند. یکبار از طرف خودش و یکبار از طرفِ من! شاید ارزشمندترین خاطرهای که برای منه و توی ذهنم نیست (به علت صغر سن:)) همینه. البته جدیدا متوجهش شدهام.

شب قدر امسال، وقتی به خاطر کرونا زیر سقف نبودم و بارون داشت با شدیدتر کردنِ بارشِ قطرههاش، منو به چالش میکشوند سرم رو پایین گرفتم تا پیروز چالش باشم... در واقع، اینقدر خواهش داشتم که اگه یه لحظه غفلت میکردم به اندازه سه ماه، دعا از دست میدادم. شاید به «الهی به موسیبنجعفر» رسیده بودم که چند تا بچهی هفت هشت ساله با سرعت از کنار من رد شدن و با ضربه یکیشون و صدای پا و نفس زدناشون رشته افکارم پاره شد و سرم رو آوردم بالا (عکسالعمل طبیعی بدن، یافتن علت حادثه است:)) بچهها که دور شدن، نه تنها مغلوب بارون بودم؛ که خودم رو سرباز بیرمق میدون دعا کردن و حاجت خواستن میدیدم. سربازی که تا «الهی بالحجة» فقط به بچگیش فکر کرده بود و مادر پر محبتی که براش مهم بود بچش قرآن به سر بگیره. محبت! محبت مادرم به من، نوزده سال قرآن به سرِ شب قدری هدیه کردهبود. محبت من به بقیه براشون چه کرده بود؟ چه کسی زیر این بارون به محبتهای من فکر میکرد؟ من، نوزده سال ماه رمضون دیده بودم، اما دستِ چه کسی رو گرفته بودم که موقع قسمهاش یادم کنه؟

کشف رمز «محبت» مدالی بود که مغلوبِ بارون شدن به گردنم انداخت. و از این به بعد ماه رمضون برای من با «محبت» تعریف میشه. ماه رمضونی که توش دروغ نمیگی، غیبت نمیکنی، صبح و شبش دعا میشنوی، باید هم همینقدر با محبت تعریف بشه.

۰
۰
دستخط
دستخط
بسیج دانشجویی دانشکده فیزیک دانشگاه تهران
شاید از این پست‌ها خوشتان بیاید