خط آخر
محمدطاها عطایی
ای برادر؛ قلم شکست و مرکب خشک شد. اشک به پهنای صورتِ زمین جاری شد، غم نگاه عالم را گرفت، بغض را میشد از سکوت دریا فهمید، گلوی رودها خشک شد، هاله ی ترس وجود جاندار و جماد را می گرفت، سیاهه ی شب به سپیدی صبح نمیرسید، نه بلبل میخواند و نه رود می خروشید، زمین یارای برخاستن نداشت، گرمای تابستان جایش را به سرمای زمستان داده بود، اما تکه ای از زمین گرم بود، نه آنکه گرما ذاتی باشد، حرارت خون بود که آن تکه را گرم میکرد، محراب را می گویم، علقمه و گودال را می گویم، سامرا را میگویم، از آن پس زمین امام خویش را ندید و حسرت به دل ماند. قرن ها گذشت و زمین چرخید، حرارت خون این بار می خواست قدس را گرم کند اما زمین دیگر به سرما عادت کرده بود، از گرما گریزان بود، ندای کسی را نمی شنید، سرما کَرش کرده بود، تا اینکه مردی از قم علمی را برافراخت، در گوش زمین خواند که وقت بیداری است، سرما دیگر نمیخواهد و نباید که بماند، در گوش زمین فریاد کشید مگر امامت را نمیخواهی؟ برخیز و قیام کن تا او را ببینی و بیابی، زلزله ی این مرد خواب زمین را برآشفت، زمین کم کم مهیای دیدار میشد، حرارت خون دیگر نه تنها قدس که شلمچه و فکه و دوکوهه و بیروت و شهرهای یمن و شام و عراق و افغانستان را گرم میکرد، سرما با گرمای خمینی رخت می بست، گویی انسان پس از دوازده قرن دوباره مبعوث میشد، سید جماران انبیاگونه مردم را خواند به آنچه که باید؛《 و برادر، او را نديدهاي: دست خداست بر زمين؛ آن همه به صفات خداوندي آراسته است كه هنگامي كه دست محبتش را بر سر شيفتگان بالا ميآورد، سايهاش زمين و آسمان را ميپوشاند.》 خمینی اما اگرچه جسمش دیگر بین ما نیست اما راهش آن چنان زنده است که روزی بر ما نمیگذرد که یکی از مشتاقانش جام شهادت را سرنکشد. و اینک ما مانده ایم و مسئولیتی که پیر خمین بر دوشمان گذاشت همو که یک امت را شیفته ی امامش کرد و چنان دستی بر سر امت گذاشت که جوانه های امت، امروز انسان را ارتزاق میکند، خوشا آنانی که دست روح الله را بر سرشان دیدند و در قهقهه های مستانه شان سرود شهادت خواندند و رفتند و بدا به حال ما اگر ندانیم کجا ایستاده ایم.
این سری از نشریه دستخط نیز به پله ی پایانی خود در سال تحصیلی ۹۹-۱۴۰۰ رسید. از همه ی خواهران و برادرانی که ما را در این نشریه یاری کردند متشکریم و امید داریم که این نشریه ها ما را با رهروان راه حق آشنا کرده باشد و ما از خدای متعال خواستاریم که ما را از متمسکان به راه شهدا و اولیای خودش قرار بدهد.
خیر این کار را تقدیم به شهید سیدمرتضی آوینی رضوان الله تعالی علیه می کنیم.
