دارم از سکوت سنگین خانه کر میشوم، صدایی ناشناخته دلش میسوزد انگار که نهیبی میزند، بلندم میکند، میبَردم جلوی کمد لباس تا چیزی بپوشم، کفشهایم را جلوی در جفت کند و کمی مهربانانه هلم میدهد تا از این خانهای که اغلب اوقات، خودم را همجنس وسایلش میبینم برای ساعاتی هم که شده رها شوم. مقابل در، دکمهی هدفون را فشار میدهم، و همان طور که دستها را در جیبهایم فرومیبرم با خود میاندیشم: امسال زمستان سردتر و طولانیتریست. دیرزمانیست حوالی دم غروب را برای راه رفتنهای طولانی انتخاب میکنم. تاریکی هوا با تمام تلخی ریشهدارش در ذهنم، شبیه عایقیست که من را از شر آدمها و نگاهها محفوظ میدارد.
تخمینم از سرما اما سطحیتر از واقعیت است. چنانکه چند دقیقهی بعد، با بیرحمی تمام به وجودم نفوذ میکند اگرچه خبر ندارد که من از همه چیز و همه کس نسبت به خود بیرحمترم. اما نمیتوانم این را حتی از پلیلیست انتخابیام بهش بفهمانم. سرما که آدم نیست بفهمد؛ هرچند آدمها هم نمیفهمند..
هر موزیکی که شروع میشود به تیغ آختهای میمانَد که به قلبم کشیده میشود و قطره قطره میبارد. خون یا اشک؟ هیچ تفاوتی نمیکند. همیشه با احساس اولین رد خیسی روی گونههام از انتخاب گرگومیش رو به تاریکی دم غروب برای راه رفتن، راضیتر میشوم. توی این لحظات انگار آدم وجودش به حد دلخواهی نامرئیست. علاوه بر آن، خاکستری و بعد قرمزی و بعدتر سیاهی هوا مجموعهی پریشانی همیشهام را تکمیل میکند و به طرز غمگنانهای از این ترکیب غماندود خشنود. دستها را محکمتر در جیبهایم مشت میکنم، باد سردی که از روبرو میوزد صورتم را بیحس کرده و اشکی که راه گونه را طی میکرد گویی در میانهی راه منجمد شده، آنطور که بیحرکت مانده است. به پیادهروی عریض خیابان اصلی که میرسم زندگیِ بیمفهومِ جاری از سراروی چراغها و ماشینها و آدمها و مغازهها و طیف گستردهی رنگها و صداها فرومیرود توی چشمهام. در خود نشانی از اینهمه حرکت نمییابم که همهی این مظاهر، مثل خار در چشمم میخلد. ناگزیر چشم میدوزم به سنگفرش خیس پیادهرو که با برگهای زرد و نارنجی چنارها توامان شده و تابلوهای زمینیِ ناگهان و چشمنوازی آفریدهاند. هیچ یک از این آدمهای عجول اما حواسشان به هنرنماییهای متواضعانهی برگهای پیادهرو نیست. به دنبال همین حیرت، سرم را بالا میآورم نگاهی به آدمها میاندازم؛ همه جا پُر است از همآغوشی دست و جیب، نفسهای منجمد و خودنماییِ دود بر فراز خطِ حرکت هر جنبندهای. در نگاهم، آنچه میبینم تصویر مأیوسی از زندگیست.
در فاصلهی چشم دوختن دوبارهام به هنرِ محزون برگها روی پیادهرو، صدای ممتد کمانچهی توی گوشم زخمه میزند به چشمهام و میخوانَد: «حلقه در گوشِ درِ کعبهی آهیم...»
نِشسته در عهدی بیزمان، از تصویرِ زندگیِ مقابلم عبور میکنم و سر برمیبَرم به آسمانی که به لطف حضور ابرها به سرخی میزند. بیاختیار، در دل «زمستان» «اخوانثالث» را با خودم زمزمه میکنم:
«فریبت میدهد، بر آسمان این سرخی بعد از سحرگه نیست
حریفا! گوش سرما بردهاست این، یادگار سیلی سرد زمستان است»
خط به خط شعر را مرور میکنم؛ تاریک میشوم، تاریکی میجویم و راهم را در امتداد اولین پیادهروی کمنوری که میبینم کج میکنم به سوی خانه. در این حین، از خودم جدا میشوم، کمی دورتر میایستم تا خودی که سر درگریبان فروبرده با قدمهای تند در تاریکی پیادهرو میرود را تماشا کنم؛
شمایل این تصویر از پشت پردهی اشک، به تابلوی نقاشیای میماند؛ تلفیقی سرد، صامت و سنگین از رنگهای محدودی که با همدستی شب، روی بوم پاشیده است.
بهمن ۹۸