این حسی که شبیه مزهی آویشن موقع دلپیچه، تلخ و سوزاننده است دنیا را مچاله کرده در این لحظه که نامش عصر جمعهی پاییز است. زمان اینجا متوقف شده، گویی که از ابتدای خلقت تا ابد در همین نقطهی محتوم ایستاده بوده است. گویی همهی آنچه بر آدمی رفته در همین لحظه رخ داده است، بی پیش و پیشینه و گذشتهای و بی آنچه حوادث را پشت سد تاریخ میگذارد و تبدیل به ماضیشان میکند. حتی کمی آنسوتر که نگاه کنی، آنسو که نامش پسین و آینده است نیز به خالیای وسیع و بیته خواهی رسید و باز ناگزیر، مقابلت را خواهی نگریست و به همهی جهانی که در لحظه چپانده شده و تلخ و گس، گلویت را میسوزاند خواهی رسید و به ناگاه خودت را در خلاءای پیدا خواهی کرد که نامش حالا و اکنون است و نه چندان غریب که در فروپاشندگی تکرار، به زجر، از هم میدراندت.
به ساعتِ خوابیدهات نگاه میکنی که زمان را به وقت نمیدانم کیِ کدام روز ابری بیبارش متوقف کرده تا دستی داشته باشد در القای این حس مرگبار که همهی آنچه به گذشته و هنوز نرسیده منسوب میشود وهمی بیش نیست و هر چه هست گنجانده میشود در تنگنای همین نقطه که نامش اکنون است؛ با این وصف که این «اکنون»، مشمول اندوهِ همیشه تازهی عمیق گذشته و ابهام مداوم آینده نیز هست. با این وصف که برای هضم شدن در روان مستأصل آدمی گیرافتاده در چنگال سرد عصر جمعهی پاییز، زیادی سرکش و سنگین است..
آبان نود و هشت