گاهی فکر میکنم خدا، بندگانش را کلاس بندی کرده، شر و شیطانها را گذاشته در یک کلاس با پنجرههای بزرگ دلباز، برایشان بیشتر زنگ ورزش گذاشته و طناب و توپ بسکتبال و کلاس تئاتر و معلمهایی که زبانشان را خوب بلدند تا انرژیشان بیشتر تخلیه شود و حالش را ببرند.

برای درسخوانها یک کلاس دیگر گذاشته، با تخته سیاه بزرگ و نیمکتهایی که میتوان ساعتهای طولانی پشت آن نشست و خسته نشد با یک عالمه کتاب و یک عالمه عینک بزرگ ته استکانی.
کلاس عاشق پیشهها همیشه در حیاط مدرسه برپا است، کنار شمعدانیها و حوض و فوارهی وسط مدرسه. تکلیفشان هم که همیشه معلوم است!...
من اما فکر میکنم اسم کلاسم، «کلاس لوس و ننرهایی که نمیتوان به آنها گفت بالای چشمت ابرو است» باشد! برای من و هم کلاسهایم، همه جای کلاس، پر از دستمالهای کاغذیست تا اشکهایمان را پاک کنیم. ما معلم نداریم. یعنی طاقتش را نداریم که کسی چیزی یادمان بدهد. ما طاقت نداریم کسی بهمان اخم کند، بگوید خوب شو! ما طاقت نداریم کسی از ما بپرسد چرا رفتی؟ چرا اشتباه کردی...
در کلاس ما نه معلمی هست نه تختهای نه نیمکتی... خود خدا هر از گاهی میآید، لبخندی میزند و میرود، ما از همان لبخند، چند روز بیشتر زنده میمانیم.
خدا جانم این لبخندت را از ما لوس و ننرها نگیر، اسم ما را بگذار در لیست کسانی که فقط با لبخند تو خوب میشوند. اسم ما را بگذار در لیست کسانی که نمیتوانی بهشان اخم کنی...
اسم کلاس ما را بگذار کلاس مجنونها، بگذار کلاس بیچارهها، کلاس ترسوها... هر چی که خودت میخواهی! اما ما را با ناظم و ترکهی آلبالو و معلمهای بداخلاق تنها نگذار...