تازه بیست ساله شدهام. یکی از همان بیست سالههایی که سرشان درد میکند برای کشف تجربههای جدید. از همانهایی که خودشان را خفه میکنند تا دیگران زندگی شان را تحسین کنند. قرار است بعد از مدتها دوست و معلمی را ببینم که عزیزترین کسیست که در زندگیام دارم. جلوی در کافه ایستادهام، یک دور افتخاراتی که در این مدت به دست آوردهام را در ذهنم مرور میکنم تا برایش تعریف کنم وارد میشوم. در طبقهی بالا نشسته است. مثل همیشه سیگار در یک دست و کتاب در دست دیگرش. مرا که میبیند بفرما میزند و استقبال میکند. معلم من چشمهایی دارد که بیشتر از چند ثانیه نمیتوانی به آنها خیره شوی. در جواب چه خبرهایش، متنی را که بارها و بارها مرور کردهام میگویم:
این مدت نجاری یاد گرفتهام، چند بازی فکری ساختهام، اول زبان پهلوی یاد گرفتهام بعد زبان عبری و حالا سانسکریت میخوانم، در یک کتاب فروشی کار میکنم، دو روز در هفته به عنوان معلم داوطلب به دروازه غار میروم، یک روز دیگر هم در هفته تاریخ...
دستش را محکم میخواباند زیر گوشم. داغ میکنم. چشمهای معلمم را خون گرفته. چشمهای من را اشک میگیرد. نفس نفس میزند. تا به حال انقدر عصبی ندیده بودمش. با دو دست محکم به شانههایم چنگ میزند. خیره میشود در چشمهایم. نفس نفس میزند و بین نفسهایش میشنوم که میگوید:
مبادا بری پی بازی دریا! اینا که تو گفتی به درد تعریف کردن توی مهمونی میخوره. من فک و فامیلت نیستم که با این چیزا قند تو دلم آب بشه و برات دست بزنم. هر وقت رفتی دنبال حقیقت بیا برام تعریف کن. این بازیها هیچ ارزشی ندارن.

بیست و سه سالهام. بیست و سه سالهای که سه سالی میشود از بازی گذشتهام و دنبال واقعیت میگردم. حالا در همان کافه پسری که دوستشش دارم روبروی من نشسته. رابطهمان کمی تیره و تار شده. پیامهایم را می بیند و جواب نمیدهد وگاهی بی محلی میکند. از او خواستهام جلسهای بگذاریم تا دربارهی این رفتار صحبت کند و تکلیف جفتمان معلوم شود. نمیخواهد برود سر اصل مطلب! میگوید که همیشه در زندگی سعی کرده راستش را بگوید و از دروغ بدش میآید. دوستش دارم. باهوش است و در یکی از بهترین دانشگاههای این مملکت درس میخواند خیلی هم سالم است. به او یادآوری میکنم که برای صحبت دیگری اینجا هستیم!
من و منی میکند و میگوید این روزها که دنبال کار میگردد و درسهای دانشگاه خیلی سنگین شده وقتی برای دوستهایش ندارد و خودش هم خیلی از این موضوع ناراحت است.
راست میگوید. اما حقیقت را نمیگوید. دلم میخواهد بخوابانم زیر گوشش. یکی از همان کشیدههایی که خودم را بیدار کرد. دستهایم را محکم زیر میز قلاب میکنم و در دلم جوابش را میدهم:
کافیست دو واحدمنطق پاس کرده باشی تا بفهمی چقدراز حقیقت فاصله داری. کافیست کمی ترست را کنار بگذاری تا فرق بین صداقت و حقیقت را بفهمی. تو تنها انسان سرشلوغ عالم نیستی. انسانهای سرشلوغ عالم هم در کنار زندگی شخصی، درس خواندن، ازدواج، بچهداری و هزار و یک مشکل دیگر میتوانند جایی برای دوستیهایشان باز کنند. کاش دروغ میگفتی ولی خودت میدانستی حقیقت چیز دیگریست.
دیگر دوستش ندارم. دوست ندارم در زندگیام کسی باشد که ارزشی برای واقعیت قائل نیست. ازهمه مهمتر به این فکرمیکنم باید در دانشگاهی را که نامش را تریلی نمیکشد اما در آن حتی یک واحد حقیقت طلبی آموزش داده نمیشود گل گرفت.
بیست و سه سال و نیمهام. حالا هم خسته شدهام هم همچنان دوست دارم به حقیقت پایبند بمانم. صبح از خواب بیدار میشوم. تبلتم را دستم میگیرم و در کنار اخبار عجیب و غریب این روزها، خبر سقوط هواپیمای اکراینی تنم را میلرزاند. به خبرگزاریهای داخلی اکتفا نمیکنم و میروم تا خبر را از چند شبکهی خارجی پیگیری کنم. همه جا صحبت از سقوط است. عکسها را با دقت نگاه میکنم. و چند ساعت بعد در شرکت از دوستم که مهندس هوا و فضاست میپرسم:
روی بالهای هواپیما جای تعداد زیاده سوراخه که به سمت داخل رفتند، موتور هواپیما هم در اثر انفجار پرتاب نشده و کنار بال مونده، به نظرت اوضاع یه کم عجیب نیست؟ تو چه تحلیلی داری؟ من احتمال میدم شاید یه سقوط ساده نباشه.
صدای خندهی سایر همکارانم بلند میشود. دوستم هم پوزخند میزند و هر طور که میتواند مسخرهام میکند. من سکوت میکنم.
خواب میبینم. خواب ابراهیم را که کنار مادرش در سکوت صحرا دراز کشیده بود و به آسمان نگاه میکرد. خواب ابراهیم را میبینم که اول گفت این ستاره، مربی و پروردگار من است و چون درخشش ستاره پایان گرفت و خورشید طلوع کرد، ابراهیم فهمید که اشتباه کرده است. پس خورشید را به عنوان مربیاش انتخاب کرد و بعد دوباره شک کرد و شک کرد. من میفهمم که اینکه چیزی را خدایت کنی و بعد به آن شک بکنی چقدر سخت است. حالا میخواهد آن چیز یک خبر باشد یا یک معبود! من میفهمم که حقیقت طلبی به خاطر همین شک کردنها چقدر سخت است. من اینها را میفهمم و برای همین ابراهیم را دوست دارم. ابراهیم اولین حقیقت طلب عالم است و من ابراهیم را دوست دارم.
چند روز پیش وارد بیست و چهار سالگی شدم. شمع تولد را که فوت کردم. مادرم طبق روال هر سال پرسید که امسال چه چیزی یاد گرفتهای و من جواب دادم یادگرفتهام که دماسنج باشم! یاد گرفتهام اگر هوا گرم بود و من سرما را دوست داشتم همچنان همان دمای واقعی را نشان بدهم. یادگرفتهام اگر یک ثانیه پیش دما منفی صفر بود و حالا مثبت صد درجه، من هم پا به پای دما بدوم و خود حقیقیاش را نشان بدهم. گفتم من یاد گرفتهام که پی آواز حقیقت بدوم. حتی اگر حاصل این دویدن یک عمر سرگردانی باشد.
حالا با تلفن دوستی از خواب میپرم. یکی از فروشگاههای آنلاین کشور که اتفاقا همین چند وقت پیش دربارهاش نوشته بودم، یعنی دیجی کالا. توسط یک خبرگزاری، به احتکار ماسک متهم شده. رگهای شقیقهام میزند بیرون. عصبانیام. خودم را آرام میکنم و تصمیم میگیرم دنبال حقیقت باشم. ویدئو را میبینم. سه یا چهار بار. با سرعتهای مختلف. در فیلم دو کارتن ماسک گوشهای افتاده است که دوربین آنها را نشان میدهد و گزارشگر اعلام میکند که پنج میلیون ماسک احتکار شده در این انبار پیدا شده است. از خودم میپرسم اگر این آمار واقعا انقدر زیاد و دهن پر کن است پس چرا یک بار از دور هم که شده تصویری به ما از اینهمه ماسک نشان داده نمیشود؟
فردی به گزارشگر دربارهی این احتکار توضیح میدهد. نامی از او نمیآید صورتش را هم با ماسک پوشانده و نمیتوان تشخیص داد که کیست؟ از آن طرف یکی از بیشترین کلماتی که در این گزارش تکرار میشود «گزارش مردمی» است و اهل رسانه خوب میدانند که وقتی در محتوا میگوییم گزارش مردمی حاکی از احتکار این تعداد ماسک است یعنی اطلاعات و تحقیق خودمان به اندازهی کافی نیست و ما هم اینطور شنیدهایم. اوضاع به نظر عجیب میآید. به همان عجیبی هواپیمای اوکراینی. اطلاعاتم کافی نیست پس صبر میکنم. من دماسنجم. دماسنجها دما راقضاوت نمیکنند.