عشق

با هر موسیقی روحم میرقصد و من نیز چشمانم را روی هم میگذارم ... در من دخترکی رهاست که با روحم همنوا با جهان و موسیقی میچرخد و میرقصد و این رهایی بهترین هدیه ی الهیست برای من ... چه اهمیتی دارد انسان ها دوستم داشته باشند یا نه ... مرا برای یک عمر یا حتی چند روز در کنار خود بخواهند یا نه ... هنگامی که خودم را آنگونه دوست دارم که هیچ کسی را تابحال نداشته ام ... انسان ها می آیند و می روند و من روند بزرگتر شدن خودم را بیشتر میبینم...حرفی نیست جز نگاه کردن انسان ها ... هر انسان برایم مربی زندگیست و من درس هایم را میگیرم از او ... و میگذرم ... تلاشی برای ماندن هیچ انسانی در کنارم نمیکنم چرا که انسانی که با قلب خودش کنارم نباشد با هیچ جادویی کنارم نخواهد ماند .. او را راهی میکنم تا زندگیش را بسازد و دعای خیر خواهم کرد برایش، چرا که او تکه ای از وجود ناب متعالی من است ... خودت را محترم شمار ای دوست ... هیچ کس برایت نمیماند جز خودت ... من عشق را به بند بند وجودم هدیه کرده ام و هر روز صبح و هر شب با جسم و جانم چه عاشقی ها که نمیکنم و از وجودم سپاسگزارم که هر لحظه از من، منی بهتر ساخت و پای تمامِ من ایستاد... رفیق روزگارانم ..تو چکار میکنی؟ خودت را دوست داری؟ همین حالا دستت را روی قلبت بگذار و برای تمام ماندن ها ... ایستادگی ها ... برای تمامِ خودت تشکر کن و خودت را ببوس و عاشقی کن با خودت... و این موسیقی را به وجود ناب و پاکت هدیه کن

گوارای جانت باد این عاشقی

مهلا شعبانی???