چندی پیش یاد گرفته بودم حرف های قلبم را نگویم ... سکوت کنم و احساسم را در درون خودم زندگی کنم ... چند روزی لب به سخن باز کردم و نظاره کردم که انسان ها عصیان میکنند از سخنانم ... استادی داشتم که روزگاری به من گفت انسان ها ظرفیت حرف هایت را ندارند ... سکوت باش ... بگذار در زمانی مناسب تو را بشنوند ... و من چقدر این روزها این سخن را یاد میکنم ... هرکسی ظرفیت شنیدن احساساتم را ندارد ... و من باز سکوت را انتخاب خواهم کرد ... شاید روزی ... کسی بیاید ... و سکوتم را بشنود ...
سکوت من هیاهویی عظیم عشق است ... ای دوست ... تو مرا از نگاهم بخوان ... چرا که مدت هاست لب هایم به هم دوخته شده ...
مهلا شعبانی
