من عاشقی را خوب بلدم ... اما برای هر نگاهی خرج نمیکنم ... برق چشمانم را در صندوقچه ای گذاشته ام برای روز مبادا ... غبار بر روی لبهایم نشسته از بس لب از لب باز نکردم تا دوستت دارم را بگویم ...
این منم دخترکی که عشق را زندگی میکند در عمق جانش .. دخترکی که از تمام دلبستگی هایش جدا شد و من تو را نیز رها کردم ... چون کبوتری که از قفس رهایش میکنند ... راستش تو را هیچ گاه نداشتم .. اما آنقدر قلبم به عشقی که در درونم شعله ور است وفادار مانده است که به هیچ چشمی دیگر خیره نماند ... مردم میگویند وفاداری به چیست ... مگر نه اینکه باید دستی را در دستانت داشته باشی .. و من در عمق سکوت به نظاره مینشینم چرا که هیچ کس نخواهد فهمید من از عمق جانت تکه ای از روحت را در جانم جای داده ام ... عمریست با همان تکه نفس میکشم ... زندگی میکنم و عمر میگذرانم ... هیچ گاه تو را محدود نخواهم کرد ...تو رها هستی ... چرا که خاصیت عشق رهاییست ... و من عمری رویایت را خواهم بوسید ... شاید روزی وجودت را داشته باشم ... اما آهسته بیا ... آرام قدم بگذار در عمق تنهاییم ... چرا که میترسم با دیدنت قلبم به احترامت بایستد ... معشوق قلب کوچکم تو آمدی تا من حقیقت عشق را بیابم ... چشمانت دروازه ای بود برای لمس بودن عاشق لایزال هستی ... از وجود پر عشقت سپاسگزارم جان دلم
گوارایت باد شهد شیرین عشق ...
مهلا شعبانی
