
تا حالا چند بار این جمله رو شنیدید: «بهزودی درست میشه!» یا «یه روزی همه چی روبهراه میشه»؟
چند بار «بهزودی میبینمت» شنیدید و هنوز منتظر اون بهزودی هستید؟
اگر این جملات براتون آشناست، بدونید تنها نیستید. ذهن ما خیلی راحتتر از چیزی که فکر میکنیم، قولهای مبهم رو باور میکنه. چرا؟ چون فکر کردن دقیق به زمان، مسئولیت و اقدام، انرژی میخواد—اما قبول کردن یه وعده مبهم، خیلی راحتتره!
مغز ما برای صرفهجویی در انرژی، سریعترین مسیر رو انتخاب میکنه. وقتی جملهای مثل «در آینده درست میشه» میشنویم، مغز ما ترجیح میده همون موقع احساس خوبی داشته باشه، تا اینکه وارد تحلیل و بررسی بشه.
ابهام یعنی آسودگی موقتی، ولی بلاتکلیفی بلندمدت.
تبلیغات، روابط عاطفی، و حتی دوستیها پر شده از قولهایی که قانعکنندهن چون شفاف نیستن. و درست همینجاست که باید هوشیارتر بشیم.
در کلینیک روانشناسی سمانه خلیلی، خیلی از مراجعان، بعد از سالها بلاتکلیفی در روابط عاطفی یا کاری، تازه متوجه میشن چقدر از ذهن و روانشون درگیر همین وعدههای ظاهراً بیخطر بوده.
۱. سؤال بپرسید.
«زمان دقیقش کیه؟»، «چه کاری قراره انجام بشه؟»
۲. از بلاتکلیفی بیرون بیاید.
اگر حس کردید که فقط برای آرامش موقتی دارید وعدهای رو میپذیرید، توقف کنید.
۳. مرز بگذارید.
آگاهانه تصمیم بگیرید که منتظر چی هستید و تا کی. خودتون رو فدای امیدهای مبهم نکنید.
۴. واقعگرایانه نگاه کنید.
واقعیت شاید تلخ باشه، ولی از هزار امیدِ بیپایه مطمئنتره.
شاید بپرسید: «خب من که فهمیدم وعدهها مبهمن، دیگه چی؟»
پاسخ اینه: فهمیدن یک چیزه، ولی تغییر الگوهای رفتاری و احساسی چیز دیگهست.
خیلی وقتها پشت پذیرش وعدههای مبهم، احساساتی مثل ترس از طرد، وابستگی یا کمبود عزتنفس وجود داره. توی جلساتی که در کلینیک روانشناسی سمانه خلیلی برگزار میکنیم، مراجعان یاد میگیرن چطور این الگوها رو بشناسن، تغییر بدن و مرزهای شفافی برای خودشون تعریف کنن.
قول واقعی، با اقدام و زمانبندی همراهه.
بقیهاش، فقط کلمات قشنگ ولی توخالیه.
اگر توی رابطهای هستید که مدام با جملههای خاکستری تغذیهتون میکنه، شاید وقتشه از خودتون بپرسید: «واقعاً تا کی باید صبر کنم؟»
و شاید وقتشه جواب رو نه از دیگری، بلکه از خودتون بگیرید.