میدونی چیه؟
گریه کن.
نه! به هیچ وجه گریه نشون دهنده ضعفت نیست. گریه یه دکمه آرامشه.
دکمه رو میزنی تخلیه میشی.
خود خوری نکن. به خودت آسیب نزن. تو لایق چیزای بهتر از اینایی. بهتر از اون آدمایی که خودتو بهشون محدود کردی. لایق کسایی هستی که بهت آسیب نزنن. کسایی که درکت کنن. دوست داشته باشن. نه کسایی که تو خودتو براشون تیکه تیکه کنی ولی حتی براشون مهم نباشه که زنده ای یا مرده.
ببین. من نمی گم کسی رو دوست نداشته باش. من نمی گم به کسی اهمیت نده. خیلی خوبه که با یکی صمیمی شی. دوسش داشته باشی. شاید حتی بیشتر از خودت.
ولی قبل از اینکه به قلبت اجازه بدی هر کار دوس داشت بکنه، با مغزت برو سراغش. ببین منطقیه یا نه. وقتی ی بار شرو کنی کمک کردن یکی تا نابودی خودت به کمک کردن بهش ادامه میدی. حتی اگه کمک نخواد.
و میدونی چیه؟ اگه ی روز تو به کمکش نیاز داشته باشی و به هر طریقی بهش بگی که روزای سختش کمکش کردی برمی گرده بهت می گه "من کمک نخواستم". اینکه چقد سختی کشیدی و چقد بهت فشار اومده یه طرف، این جمله خودش تنهایی یه طرف.
سخته میدونی
سخته که هی تو باشی و بقیه نباشن. از یه جایی به بعد دیگه توعم نمیخوای باشی.
و اونجاست که باید بزنی تو گوشت و به خودت بگی خب نباش!
کاش همینقدر آسون بود :)
ختم جلسه?
