منم آدمم خب؟
اگه نمیام نق نمی زنم که چقدر و چرا از زندگیم متنفرم دلیل نمیشه زندگیم زندگی نباشه، بهشت باشه.
اگه نمیام پیش همه جار نمی زنم که چه جوری و از چه کسایی خنجر خوردم دلیل نمیشه که همه دوستام تا حالا بهترین بوده باشن.
اگه نمیام برای کسی اشکامو نمی شمرم دلیل نمیشه که کل آشناییم با "گریه کردن" توی دیدن اشک ریختن بقیه خلاصه شه.
اگه بعد از یه دعوا خفه خون میگیرم و می ذارم طرف مقابل هر جور دلش می خواد قضیه رو تفسیر کنه به خاطر این نیست که من مقصر اون دعوا بودم، به خاطر اینه که دیگه تحملشو ندارم که بخوام یه دعوای سرد رو هم تحمل کنم.
اگه باهاتون می خندم برا این نیست که باهاتون خوشحالم، به خاطر این می خندم چون هر جور می گردم توی شماها ارزششو نمیبینم که بخواین اشکامو ببینین. کل ارزشتون توی دیدن همون لبخندای تصنعیه.
منم آدمم خب؟
منم مشکلات خودمو دارم. منم زندگی کردم. منم توی این زندگی کوفتی بهم سخت گذشته. اگه میبینین لالمونی گرفتم دلیلش این نیست که حرفی ندارم بزنم.
دلیلش اینه که نمی خوام ترحم کسیو بگیرم.
اگه کسی نمیاد براتون مشکلاتشو بشمره دلیل نمیشه مشکل نداشته باشه.
ولی فک کنین به هزار و یک دلیل دیگه ای که باعث میشه کسی نیاد براتون سفره دلشو باز کنه.
اولیش اینکه بیشتر آدما غیر قابل اعتمادن. هر چی بیشتر تلاش می کنن که بهشون اعتماد کنین بیشتر شک کنین. هر چی بیشتر اصرار می کنن که قابل اعتماد ترین آدم روی کل کره زمینن بیشتر به این نتیجه برسین که قراره به یه نحوی، به یه طریقی ازتون سو استفاده کنن.
منم آدمم.
نه کاملم، نه بی نقصم. ولی کدوم آدمی هست؟
منم آدمم ولی چون نمیام داد بزنم که یه ابر سیاه همیشه در حال بارش بالا سرمه هر کسی خیس بودن همیشگیمو یه جوری برا خودش تعبیر می کنه.
راحت باشین :)
من واسه تفکرات شماها قرار نیست مالیات بدم نه؟
هر جور دوست دارین فک کنین.
تفکراتتون نمیتونن بهم آسیب بزنن. ولی تا وقتی تفکر باقی بمونن. بعد از اون کم کم میشن پچ پچای پشت سرم. بعد از اون کم کم میشن شایعه. بعد از اونم میشه وقایع کثیفی راجب من که تلاش می کنم از مردم قایمشون کنم.
چرا اینجوری این؟
چون نیومدم نق نزدم؟
چون خودم نیومدم به وقیحانه ترین و ترحم آمیزترین حالت ممکن داستان زندگیمو تعریف نکردم شماها باید به جام تعریفش کنین؟
میدونی چیه؟ زندگی صد سال اولش سخته :) بعدش از دست همه راحت میشم :))
ختم جلسه?
