بی جان به نظر می رسید.
ایستاده بود.
ولی شق و رق.
پاهایش خم بود.
دستهایش هم آویزان بود.
سرش به جلو خم بود.
کلا حالتش جوری بود که انگار اگر هلش می دادی مانند قلعه شنی ای که با دست خرابش می کنی و جوری با ساحل یکی می شود که دیگر نمی توانی جدایش کنی، با زمین یکی خواهد شد.
بیشتر دقت کن.
اون نایستاده! آویزان است!
نخ ها را ببین.
او نمی خواهد آنجا باشد.
انتخاب دیگری ندارد.
به آن لبخند مصنوعی ای که روی صورت چوبی اش کشیده شده نگاه کن.
نه. او حق انتخاب ندارد. باید اینجا باشد چون جای دیگری نمی تواند برود.
یا همکاری می کند یا محکم تر بسته می شود.
با طناب های بیشتری تک تک اعضای چوبی اش را به حرکت وا می دارند.
او باید همراه جمعیت برقصد،
حتی اگر آهنگ را بلد نیست :)

ختم جلسه?