5:36 PM
یه نگاهی به ساعت انداختم. برای امروز کافی بود. کتابمو بستم و گذاشتم کنارم. لیوان شربت رو برداشتم. یکم همه ش زدم. صدای خوردن یخ هاش به هم باعث میشد تشنه تر بشم. به نظر خودم یه قلوپ ازش خوردم. بعد دیدم نصف لیوانو سر کشیدم. میخواستم صبر کنم یخش آب شه بعد بقیه شو بخورم. زانوهامو بغل کردم و سرمو گذاشتم روشون. از پنجره بیرونو نگاه کردم.
بطالت جدیدم این بود. می نشستم رو لبه ی پهن پنجره و کلی از وقتمو زل میزدم به بیرون. هر باری که اینجا مینشستم، از دفعه قبلی بالشای بیشتری روش بود. مطمئنم یه روز انقد اونجا رو پر از بالش و پتو و خرس عروسکی کردم که دیگه خودم جا نمیشم!
میگم خرس عروسکی ولی عملا یه باغ وحشه. از هر حیوونی عروسک پشمی دارم. (حتی اون حیوونایی که خدا خودش مطمئن نیست خلقشون کرده باشه!)

6:48 PM
کل بدنم کوفته بود. انتظار اینو نداشتم ولی خب... همیشه که نمیشه همینجوری به چیزی که میخوای برسی. بعضی وقتاعم باید براش یه بهایی بپردازی.
مامانم رفت که میزو جمع کنه. ممکن بود که دوباره بیاد و شروع کنه نق زدن.
حوصله شو نداشتم.
دماغم درد می کردم. حس می کنم تک تک استخونای بدنم شکستن. صورتم پر خون بود و باندی که مامانم مثلا رو زخمم بسته بود پر خون بود. پاشدم برم دوش بگیرم.
از پله ها سخت میشد برم بالا. همه جای بدنم درد میکرد. دلم میخواست فقط بیهوش شم و هیچی حس نکنم. سرم سنگین بود.
ولی با همه اینا حس خوبی داشتم. و همینطور منتظر بودم. منتظرم بودم که بالاخره شاهد یه تفاوت و پیشرفت باشم.
امیدوار بودم که باشم.

11:23 PM
موهام هنوز خیس بود. چراغا رو خاموش کردم و شرو کردم رقصیدن. تقریبا صد بار به میز و در و دیوار خوردم برا همین برای سلامت خودم و سلامت خونه ترجیح دادم یچیزی روشن کنم. ریسه های رنگی مو برداشتم و روشنشون کردم. یه نور ملایم طور. هم تاریکی ای که میخواستمو داشتم، هم به حدی نور بود که خودمو گم نکنم.
از موی خیس بدم میاد. ولی از شسوار کشیدن موهام هم بدم میاد. برا همین ترجیح میدم وقتی موهام خیسن کارایی مثل رقصیدن انجام بدم تا زودتر خشک شن.
اونقدراعم کاربردی نیست ولی خب.
هنوزم بدنم درد میکنه. رقصیدن که هیچی، راه رفتن هم دردناکه ولی نمیدونم چه سر جنگی با خودم دارم که اینجوری خودمو عذاب میدم.
آره، از ریسه خوشم میاد. از نور کم خوشم میاد.
ولی مگه مجبورم برقصم؟
چند تا شمع میارم. میچینمشون دور اتاق و روشنشون می کنم. میشینم جلو آینه و شسوار رو روشن می کنم.

2:00 AM
خوابم نمیبره. به سقف زل میزنم.
به رنگ قرمز فکر می کنم. رنگ خون، رنگ گل رز، رنگ رژ، رنگ...
هنوز جای کبودیام درد میکنه.
حس می کنم از باندام باز داره خون میاد. حوصله ندارم برم دوباره عوضش کنم. به جاش دستمو محکم فرو می کنم تو لحافم.
حس می کنم زخمام باز میشن ولی اهمیتی نمیدم.
چشامو می بندم.
حس می کنم دارم میسوزم.
می چرخم. سرمو فرو می کنم تو بالش.
4:20 AM
گوشیو می ذارم کنار. چشام سنگینی می کنه. هر لحظه ممکنه بسته شن و دیگه نتونم بازشون کنم. ساعتو نگاه می کنم. شاید برم بیرون. یکم قدم بزنم. نمیدونم.
الان خیلی خستم. هواعم هنوز تاریکه.
میرم یه لیوان کاپوچینو درست می کنم. با انگشتای سردم نگهش می دارم و میرم میشینم لبه پنجره. سرمو تکیه میدم به پنجره و بیرونو نگاه می کنم.
ماگ کاپوچینومو میذارم لبه پنجره و یه بالش نرمو محکم بغل می کنم. سرمو میذارم روش و به بخاری که از ماگم بلند میشه نگاه می کنم.
دستمو نگاه می کنم. دوباره باید بانداژشو عوض کنم.
پا میشم میرم سمت آشپزخونه.

5:30 AM
هوا سرده. به عنوان یه روز تابستونی سرده ولی به عنوان ساعت 5 و نیم صبح نه.
با وجود سردی نافذ هوا تصمیم خوبی بود که بیام بیرون. برای عوض شدن حال و هوام خوبه. هندزفریمو می ذارم تو گوشم و را میوفتم سمت ساحل.
بوی دریا رو میشه از اینجاعم حس کرد. از مهم ترین دلایل علاقه م به دریا بوشه. ولی نمیشه انکار کرد که دیدن موجای دریا همیشه باعث آرامشم شدن. حتی موقعی که دریا توفانیه هم، دیدن موجاش که میان میخورن به صخره ها بهم آرامش میده.
میرسم ته خیابون. نیمکتی که همیشه روش میشینم رو نشون میکنم و میرم سمتش.
هوا سرده. کاش با خودم یه چیز گرم میاوردم.
باید حداقل نیم ساعت دیگه صب کنم تا سحرخیزترین مغازه دارا مغازه هاشونو باز کنن.
دستامو به هم میمالم و وسطشون "هاه" می کنم تا گرمتر شن.
با وجود سرما بازم از اینکه تصمیم گرفتم بیام پشیمون نیستم.
کلاه سوییشرتمو می کشم رو سرم. دستامو فرو می کنم تو جیبم. به موجای دریا نگاه می کنم.

این پست خیلی وقته که نوشته شده ولی به دلیل فقدان عکس منتشرش نکردم
هنوزم از عکساش راضی نیستم! اونایی نیستن که من میخواااااام!!
ولی خب...
همینه که هست
شما مجبورین عکسا رو جوری ببینین که من تو تصوراتم میبینم
افتاد؟??
پ.ن: تو یه جمع ترجیح میدین یکی شما رو به بقیه معرفی کنه یا شما بقیه رو به همدیگه معرفی کنین؟
پ.نن: هر کدوم از این پاراگرافا از یه آهنگ الهام گرفته شدن و جنبه واقعی ندارن، صرفا تزیینی ان??
موفق باشویــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــد :))
و
همین دیگه
ختم جلسه?