خیلی وقتا هست که خودمو دوست ندارم...
نه به خاطر شخصیتم،
چون بقیه دوسم ندارن
خیلی وقتا هس دلم می خواد تغییر کنم...
نه چون حس می کنم ی چیزی کم دارم،
نه چون می خوام بهتر از اینکه هستم باشم،
چون بقیه اینی که هستمو دوست ندارن
خیلی وقتا می خوام ی کار جدید کنم...
نه چون از تجربه کردن چیزای جدید خوشم میاد،
نه چون اون فعالیت به خصوصو دوس دارم،
چون به نظرم باعث می شه نظر بقیه جلب شه
و
و
و
کلی مثالای دیگه هم هست
که خودمو، خود واقعیمو می خوام بذارم کنار
می خوام به خودم یاد بدم چیزی نخواد،
خودش نباشه،
وجود نداشته باشه،
فقط یه خمیر مجسمه باشه که هیچ وقت خشک نشه،
هر کی اومد دست زد رد دستش بمونه،
هر کی دلش خواست بیاد شرو کنه باهاش ور بره،
هر کی حوصله داشته از اول بسازدش،
هر کی ام اعصابش از دست یکی دیگه خورده...
بیاد خودشو تخلیه کنه،
مشت بزنه، خمیره رو بد فرم کنه، تیکه تیکه ش کنه، دوباره وصلش کنه،
ینی هر کی از راه اومد صاحب اختیاره؟
هر کی برا اولین بار منو می بینه باید یه همچین حس مالکیتی رو شخصیت من داشته باشه؟ که هر چیزیو خوشش نیومد بکنه بندازه دور؟
از وقتی دارم اینجوری بهش نگا می کنم فهمیدم چقد تا حالا خودمو بی ارزش جلوه دادم.
اگه تو نذاری بهت امر و نهی کنن انقد حس مالکیت ندارن روت
اگه خودتو به خاطر بقیه عوض نکنی کسی جرعت نمی کنه بهت بگه اینم عوض کن این جارم یه خورده دسکاری کن...
اگه مواظب باشی کسی نره نزدیک مجسمه خشک نشده شخصیتت واسشون اسباب بازی نمی شی
من نمی گم در مقابل تغییر مقاومت کن.
نه؛ تغییر چیز خوبیه.
اگه کسی راهنماییت کرد که یه چیزیو عوض کنی باهاش لج نکن، بهش فک کن.
دوباره نظر اونو نپرس چون اون نظرشو بهت گفته. خودت فک کن ببین خودتو اینجوری که هستی بیشتر دوست داری یا اگه یکم خودتو تغییر بدی دوس داشتنی تر میشی.
اگر و فقط اگر اونجوری آدم بهتری می شی
نه برای یکی دیگه
برای خودت
وگرنه همین که هستی بمون،
به خصوص
اگه کسی طرفدارت نیست??
و
همین دیگه
ختم جلسه?
