
وقتی کرونا شرو شد، نه بهتره بگم وقتی قرنطینه کرونایی شرو شد کلی خوشحال بودم! میشه گفت همه نوجوونای مدرسه ایه داغ دیده خوشحال بودن که بالاخره از شر مدرسه رانده شده نجات پیدا کردن حتی شده برای چند روز؛ اما افسوس که اون چند روز تبدیل شد به چند قرن کشدار و طولانی و صد بار بدتر از اون مدرسه مارموز هم هر جور شده راهشو به خونه ها باز کرد اونم به وسیله چیزی که ابزار کار خلاف معرفیش کرده بود و ورودش رو قد قن کرده بود:
____گوشی____
و از اینجا بود که داستان شرو شد...
اولش که همه می خواستن با شعار"اگه گوشی تو مدرسه ممنوعه مدرسه هم باید تو گوشی ممنوع باشه" جلو این کار خبیثانه و ظالمانه رو بگیرن که خب طبیعاتا موفق نشدن.
بعد از کلی درگیری و کشمکش دیگه لازم نبود دانش آموزا زور بزنن و دعا کنن که نت دبیر قطع بشه یا شارژ گوشیشش تموم شه و از این قبیل نفرینا بار دبیر بدبخت کنن. ی الهه ی یگانه و بی همتا یهو از ناکجا آباد پیداش شد که انگار به قصد اومده بود تا روزگار ما بدبختارو از اون چه که بود تلخ تر و تحملشو دشوار تر کنه. بدبختی بزرگتر این بود که جبهه ش با همه فرق داشت. نه طرف معلما بود که سعی کنه چیزی به بچه ها یاد بده نه طرف بچه ها بود که سعی کنه کلاسا رو بپیچونه.
اسمشو گذاشتن شاد! شبیه یه استعاره ست نه؟
خب بخوایم صادق باشیم امکانات آموزشی نسبتا خوبی داره؛ مشکل بیشتر سرعتشه. کلا یک ساعت وقت کلاسه اما خود دبیر یک ساعت درگیره تا وارد شه و به ما اعلام کنه که کلاس شرو شده. حالا یک ساعت ما شرو میشه تا وارد شیم و حضور در کلاس پیش کش، بتونیم فقط اعلام حضور کنیم!
البته فقط تدریس نبود که مجازی شد. تقریبا همه چی مجازی شد.
خرید مجازی شد؛ و یه دفعه همه ریختن تو دیجی کالا و بقیه ی فروشگاه های آنلاین. خب بیشتر دیجی کالا چون فروشگاه های معتبر زیادی وجود نداره.
تازه هر کسی هر چقد قبلا در فضاهایی مثل اینستا و بقیه اپ ها و سایت های این مدلی فعالیت داشتن فعالیتشون در این مدت چند برابر شده. که خب طبیعتا به خاطر تقاضای زیاد هم تنوع اپ ها و سایت ها بیشتر شده هم هر کدومشون امکانتشونو ارتقا دادن؛ یکی شون همین ویرگول. قبل از این قرنطینه اولا اصلا نمی دونستم که همچین سایتایی وجود دارن. و خب با اینکه یکی از عاشقای کتاب و کتابخونی ام و نوشتنو دوست دارم انقد وقت نداشتم که بشینم دنبال همچین سایتی بگردم.
اما الان عاشقش شدم. هم دوست دارم که مطالب دیگرانو بخونم، هم تو مسابقاتی مثل #روایتگرباش شرکت کنم.
الانم تو سایتای زیادی فعالیت های مختلفی دارم. هم چون وقت بیشتری دارم و به خاطر اینکه دلم واسه صحبت کردن با آدما تنگ شده. به طرز غم انگیزی میشه گفت همه به تکنولوژی معتاد شدیم. چون همه بهش نیاز داریم تا از دنیا عقب نمونیم. تا بتونیم پا به پای بقیه مردم خودی نشون بدیم تو اجتماع مجازی، و با گرفتن لایک و کامنت های بیشتر محبوبت خودمون رو با این معیار جدید بسنجیم. جنگ محبوبیت! کی فکرشو می کرد میزان محبوبیت آدما وابسطه بشه به یه عدد رو یه صفحه مانتوری که هر دیقه هزار نفر می شینن زل می زنن به این صفحه تا ببینن تعداد نظراتی که برای پستشون گرفتن بیشتر از دختر صغرا خانم هست؟ یا نکنه این دفعه هم تعداد لایک های پسر همسایه از مال من بیشتر شده باشه!

در عین حال هم غم انگیزه هم ترسناک هم خنده دار. می گم خنده دار چون همه مون به نوعی اینجوری هستیم ولی ترسناکه چون هیچ کس قبولش نمی کنه.غم انگیزم هست چون قابل پیش بینیه که هر ثانیه بیشتر به تکنولوژی وابسطه می شیم. معیارامون عوض می شن. استاندار جامعه به طرز قابل توجهی متفاوت میشه.مثلا تا ساعت 4 و 5 بیدار بودن کاملا عمری طبیعی شده و دیگه با گفتن این جمله هیچ کس تعجب نمی کنه. همینطور میشه گفت تنبل می شیم. چون از بس نشستیم پس این گوشی و لپتابا دیگه حوصله نداریم خیلی کارا رو انجام بدیم.
در آخر هم بگم که اینکه تکنولوژی داخل بازار چه کمبود هایی داره یه چیزه اما اینکه مردم چه نیازهایی دارن یه چیز دیگه.اگه یه شرکت صددرصد توانشو بذاره رو حل مشکلات نرم افزاری و سخت افزاری ابزارهایی که ارایه می کنه؛ از نظر خیلیا داره تازه می رسه به جایی که باید قبلا می بود. اما اگه در کنار رفع بعضی از مشکلات کلیدی که همه روشون متمرکزن چند تا قابلیت دیگه اضافه کنه هم به نظر پیشرفت چشم گیری میاد هم محبوبیتش بسته به امکانات جدید بیشتر میشه.پس تو این مورد خلاقیت حرف اولو می زنه.
مرسی که وقت گذاشتین و اینهمه مطلب رو خوندین.
و اگه راجب نوشتنم انتقاد یا پیشنهادی دارین خوشحال می شم نظرتونو بدونم :)
موفق باشویــــــــد :)
و
همین دیگه
ختم جلسه?