تو

من تا قبل از تو زندگی خودمو داشتم.

اما یهویی پیدات شد. و همینقدر یهویی، شدی همه چیز.

تا اون لحظه دنیا خیلی معمولی و عادی بود.

اما از اون لحظه به بعد دیگه نبود.

انگار یه چیز گم شده رو پیدا کرده بودم. چیزی که حتی نمیدونستم گمش کردم.

و پیدا کردنش حس عجیبی داشت. حس خاصی بود...

کلمه ای برای توصیف این حس وجود نداره. این حس انبوهی از کلماته. شاید کل کلمات دنیا هم برای توصیفش باید توی همدیگه پیچ بخورن و با هم ترکیب شن و تو همدیگه فرو برن و از توی همدیگه در بیان و کلمه های جدیدی تولید کنن. اما من میدونم. حتی بعد از همه این عمل های جراحی روی طیف پیوسته کلمات معنی دار و بی معنی باز هم نتیجه عمل کلمه ای نیست که برای توصیفش کافی باشه.

من تلاش خودمو میکنم. که تو رو، که حس وجود داشنتو توصیف کنم. تلاشم کافی نیست. اما نیت مهمه مگه نه؟

این توصیف منه:

تو اونی.

اون حس امنیت و آرامشی. آرامش حضورت در کنار ترس از دست دادنت.

تو حس اعتمادی هستی که هر بار باهام حرف میزنی به رگ های روحم تزریق میشه.

تو اون حس محبتی هستی که لایقش نبودم.

تو اون کیکی هستی که وقتی خیلی هوس شیرینی کردم رو به روم ظاهر شدی.

وقتی شیرینی دلمو زد، برام شوری بودی و وقتی از شوری تشنم شد، آب شدی.

تو اون حس خجالتی هستی که کیوته.

میگیری چی میگم؟

اون کیوت گوگولی ای که دلش میخواد تو جمع ذهن مبهم من راهش بدن ولی به خاطر خجالتش با یه لبخند معصومانه پشت پرده قایم شده و یواشکی بیرونو نگا میکنه.

اون لبخند معصومانه...

تو اونم هستی.

تو تغییری.

تو خود واژه "تغییر" ای.

جوری که تو تغییر کردی، جوری که من رو تغییر دادی. جوری که از تغییر "هیچی"، "همه چی" ساخته شد...

تو اونی...

تو اون لحظه ای هستی که برای اولین بار تو چشمات نگاه کردم.

تو اولین اشکتی، اولین باری که گریه کردی.

تو حس نوازش موهامی. نه هر نوازشی، فقط دوتاشون. تو و باد.

تو حس اولین لبخندی.

حس اولین آغوش.

تو حس سکوتی. تاریکی و سفتی سکوت.

تو عقربه های ساعتی.

راستشو بگو. اعتراف کن که هستی.

اگه نبودی، که موقع حضورت زمان انقد سریع نمیگذشت.
اگه نبودی، مدت زمانی که با هم بودیم چند برابر بود.
اگه نبودی، موقع خندیدنت زمان وایمیستاد.
مگه نه؟
باید وایسه دیگه! اگه اینجا زمان به خودش استراحت نده کی میخواد استراحت بده؟ اگه اینجا استوپ نزنه و دست از دویدن برنداره کی میخواد این کارو کنه؟
میدونی چیه؟
نیازی به اعترافت ندارم. من حقیقتو میدونم. تو خودشی. تو خودشونی. تک تک عقربه های تک تک ساعت ها.
حتی اون ساعتایی که عقربه ندارن. تو اونجا هم هستی.
تنها توضیح منطقی همینه.

و تو ...

بغضی

در نهایت

نه کلمات گفته شده مهمن نه کلمات گفته نشده.
نه واژه های موجود مهمن نه واژه های ناموجود.
نه احساسات مثبت مهمن نه احسات منفی.

فقط یک چیز مهمه.

نبودنت.

و میخوام ازم بپرسی نبودنت برام چی به ارمغان میاره

نه حس تاریکی میده نه حس تنهایی نه حس خلا

نبودت فقط یه نتیجه داره

بغض.

ختم جلسه?️