ویرگول
ورودثبت نام
dark astronaut
dark astronaut“she only comes out at night”
dark astronaut
dark astronaut
خواندن ۸ دقیقه·۵ سال پیش

انزجار تهاجمی

تا حالا شده همه چی واستون خیلی عجیب باشه؟ عجیب نه اینکه اتفاقات عجیب بیوفته...

به طرز عجیبی همه چی خیلی تکراری و یکنواخت و کسل کننده باشه. قابل پیشبینی و حال به هم زن! انقدر تکراری که دیگه میشه با چشم بسته زندگی کرد!

کلی اتفاقات بد افتاد که باعث شد همه چی خیلی رو مخ تر بشه. اتفاقای بد بزرگ... و بعدش دیگه فقط یه سوال کافی بود تا لیوان تحمل زندگی سر ریز شه...

تا حالا شده با جواب دادن به ذهنتون مقاومت کنین؟ اینکه دلتون می خواد یه کاری رو انجام بدین اما نمی خواین دلیلش رو قبول کنین. حالا یا نمی خوای یا نمی دونی. واسه من یه چیزی بینشون بود.

همیشه هم ذهنمو گول می زدم تا نره دنبال جوابش، اما وقتی یکی دیگه این سوال رو پرسید انگار قفل محدودیت واسه ذهنم باز شد دیگه تحت کنترل من نبود!

همه ناراحتیا مث انبار باروت بود و این سوال حکم جرقه رو داشت...

یه مدت کلا از فضای مجازی فاصله گرفتم...یه یه هفته ای خیلی کم میومدم و بعضی روزاعم اصلا نمی اومدم...

با اینکه واسه هیچکی مهم نیست نمی دونم چرا دارم این رو می نویسم.

از لپتاب و گوشی تا جایی که می شد فاصله گرفتم. که خیلی هم زیاد نبود.

شاید معتادش شده بودم! اما حس کردم بهترم و اینکه هیچ ربطی به فضایی مجازی نداشته.

حالم خوب بود (یا حداقل این طور فکر می کردم) اما بعدش دوباره همه چیز کاغذی شد. شکننده و غیر واقعی.

بازم همون حس و حال پوچی رو دارم که دو هفته پیش داشتم. اما نمی دونم چی کارش کنم.

دوستم می گفت به خاطر درساست اما نبود! تابستونم شروع شده (امتحان آخر که زبان بود که اصلا حساب نمیشه پس یه سه چهار روزی از شروعش می گذره) اما این نه تنها باعث نشد حس بهتری بهم دست بده تازه به حال بدم کمکم کرد...

نمی دونم چم شده فقط می دونم دیگه از روزمرگیم خسته شدم.

می دونم که دلم یه چیزی می خواد اما نمی دونم چی.

می دونم که خودم باید واسه آینده م تصمیم بگیرم نه احساساتم.

می دونم که نباید از بقیه انتظار داشتم حال منو خوب کنن در حالی که خودم توانایی شو ندارم.

می دونم که وقتی حالم بده نباید حال بقیه رو خراب کنم.

می دونم که شاید فردا زنده نباشم و اینکه باید هر لحظه مو جوری زندگی کنم که که انگار آخریشه اما نمی تونم.

می دونم که همه دروغ می گن. چه دروغای کوچیک چه بزرگ.

می دونم که همه اونایی که بهشون اعتماد داشتم دیگه قابل اعتماد نیستن.

می دونم که هیچ کدومشون/کدوممون اون چیزی که نشون می دیم نیستیم. این فقط یه ماسکه که چسبوندیم رو صورتامون و تا وقتی نتونیم یا نخوایم قیافمونو نشون بدیم قرار نیست کنده شه...

من خسته شدم. هر روز دارم یه ماسک جدید می چسبونم رو ماسک قبلی. خیلی سنگین شده. دارم پس میوفتم! باید یه راهی پیدا کنم همه شونو بکنم.

نمی دونم چرا هر موقع دلم می خواد تغییر کنم، یه کاری کنم حالم خوب شه، از یه چیزی خستم... کلا برای هر مشکلی که هست، راهی که میاد به ذهنم فاصله گرفتن از ویرگول و بقیه شبکه های مجازیه... نمی دونم ولی انگار باید جواب بده!

ولی ایندفعه تصمیمم قطعیه. باید یه مدت فاصله بگیرم تا ببینم تاثیری داره یا نه. هر دفعه فقط ادای دور شدن رو در میارم ولی این دفعه دیگه جدا تا یه مدت نمیام.

از اونجایی که نمی دونم قراره چه جوری این یه مدت رو محاسبه کنم ممکنه 20 دیقه باشه ممکنه 20 روز باشه. شایدم تا آخر تابستون... اگه این روزا بهتون پریدم نمی دونم دلیلش زاده تخیلم بوده یا انفجار باروت ها! در هر حالت ببخشین.

کار سختیه که یه خل چل رو که هیچ وقت نمی دونه فازش چیه بخشید ولی خب... حتی نمی دونم مشکل از منه یا شماها!

می خوام کارای جدید رو امتحان کنم و خودمو تو دیدن فیلم و چرخیدن توی اینترنت غرق نکنم اما باید دید تا چه حد موفقم.

می خوام ببینم چه جوری میشه یه کاری کرد که منبع انرژی باشی. چه جوری می تونی حال خودت رو اونقدر خوب نگه داری که همه بخوان باهات دوست باشن. که بتونی حال همه رو خوب کنی. که همه از هم نشینی و هم صحبتی باهات لذت ببرن.

اما فقط بلدم چه جوری یه کاری کنم بقیه ازم متنفر شن. نه... بلدم یه کاری کنم که همه حتی خودم از من متنفر شن. بلدم خودمو به بقیه جوری بچسبونم که مجبور شن با کاردک بیوفتن به جونم. بلدم انقدر از خودم متنفر باشم که صدای فحشایی که توی ذهنم به خودم می دم تمام محیط رو پر کنه از انرژی منفی.

می دونم دارم توی این متن تمام توصیه هایی که به بقیه کردم رو نادیده می گیرم. تک تک جمله هاش شعارایی که خودم به بقیه می دادم رو می برن زیر سوال... دیگه حتی خودمم نمی شناسم. فقط می دونم من اونی نیستم که باید باشم.

همیشه با این تیکه ش مشکل داشتم

من کی ام؟

خیلی وقت پیش سیتا بودم. شوخ و بی مزه. الکی خوش و بی توجه به همه چیز. یه دلستر برام اندازه یه دنیا ارزش داشت و یه دعوای بزرگ اندازه یه سکندری خوردن کوچیک.

بعدش فهمیدم سیتا اسم یه الهه ست. دیگه حس آزادی نداشتم. انگار ناپاکی هایی که من داشتم پاکی اون قدیسه رو آلوده می کردن.

پس دیگه از خودم بدم اومد. نمی خواستم شخصیت یکی دیگه هم اسم من باشه.

علی رغم نخواستنم همه شون از رو یکی دیگه برداشته شدن. از جمله ساتو. اوج هنرم عوض کردن املاش بود!

ولی خیلی حس می کنم شبیه اون شخصیتم. نه از نظر ظاهری، از نظر روانی.

نمی دونم چرا دارم این چرت و پرتا رو می نویسم. فقط می دونم که دلم می خواد بنویسم. دلم می خواد کلی چرت و پرت بنویسم که ارزش خوندن ندارن. و این دقیقا همون کاریه که دارم با فضاحت تمام انجامش می دم.

می دونم که دلم می خواد برم بالای کوه. چون از اون بالا همه چیز کوچیک تره. چون حس قدرت دارم. انگار مشکلاتم خیلی کوچکتر از اینن که ارزششو داشته باشن راجبشون فکر کنم.

از اون بالا می تونم یه چیزی رو به عنوان هدف در نظر بگیرم و هر چقدر دلم خواست بهش سنگ پرت کنم. هر بار به یه نیتی. یه بار بزنم تو صورت کسی که دو سال از زندگیمو نابود کرد. یه بار تو ملاج سایلر. یه بارم پرتش کنم تا مثل مشت بخوره تو شکم اون. چون از اونم متنفرم. چون لبخند مزحکی که روی صورتش چسبونده فقط واسه اینه که بگه "مهم نیست چقد خودتو ناراحت نشون بدی، مهم نیست چقدر خوشحال باشی، در هر حالتی هر چقدرم تلاش کنی بازم منم حالم خوبه چون سرگرم خراب کردن همون چیزی ام که دنبالشی". شایدم واسه این نباشه؛ ولی من همون چیزی رو قبول می کنم که می بینم. و دارم خباثتش رو می بینم. دارم جار می زنم که ازش دور شن. اما وقتی فهمیدم مردم دو دسته ن- یه دسته اونایی که فقط کافیه بهشون بگی مطمئن نیستم کارت درست باشه! تا یه قدم برگردن عقب و کل شرایط رو بسنجن؛ و یه دسته اونایی که حتی اگه با هزار تا تابلوی چشمک زن که روشون نوشته " من اومدم تا کمکت کنم" هم بری سمتشون و با هزار تا دلیل و استدلال کاملا منطقی بهشون بفهمونی که دارن صاف می رن تو دره بدبختی بازم مثل کبک سرشون رو بکنن تو برف تا نوشنون چی می گی- دیگه برام مهم نیست که بقیه بدبخت می شن یا خوشبخت. حتی اگه جزو دسته اول باشن. چون رو پیشونیشون ننوشته. باید باهاشون سر و کله بزنی تا بفهمی... و سر و کله زدن با آدما انرژی می خواد.

دیگه بقیه مهم نیستن.

مهم اینه که من خوشحال باشم.

که نیستم.

و از اونجایی که معلوم نیست کسی که میاد سمت من تا حالمو خوب کنه یه هارلین کویینزل باشه، که به جای بهتر شدن حال جوکر گونه من جفتمون تهش روانی شیم یا نه، بهتره کسی تلاش نکنه!

خودم خودمو انداختم تو مخممصه الانم خودم مسئولم خودمو در بیارم. حتی اگه به سرنوشت مری واتسون دچار شم.

هر کس چیزی رو می گیره که لایقشه دیگه!

شاید سرنوشت عادلانه برای یه نابغه همین باشه که کل عمرش تو شرودینگر با ویولونش تنها باشه. چون دلش یه دوست می خواسته.

شاید زندگی عادلانه برای بعضیا همون باشه که حتی نتونن دست کسی رو دوست دارن بگیرن. هیچ وقت نتونن بهترین دوستشونو بغل کنن.

شاید این عمیقا عادلانه باشه که برای نجات تمام موجودات زنده یک نفر هر چیز مهمی رو که داره از دست بده اما بقیه حتی اسمشم ندونن.

شاید عادلانه ترین زندگی برای یه بچه ای که وقتی خیلی کوچیک بوده هم پدر و هم مادرشو از دست داده، این باشه که قاتل اونا تا جایی می تونه مثل سایه بیوفته دنبالش تا بکشتش.

شاید واقعا عادلانه ست که یه بیگناه تمام زندگیشو تو زندان باشه. فقط چون کسی که مجرم بوده خیلی کله گنده ست.

شاید باشه... اما مغز من نمی پذیره. چون با منطق من سازگار نیست که یکی تمام زندگیش توی سایه زندگی کنه و خودش رو قایم کنه چون بقیه توانایی درک اینو ندارن که دست خودش نبوده که با سندروم توره به دنیا اومده.

مغز من میگه این عادلانه نیست که تمام داستانای تلخ توسط دیزنی یه پایان شاد تصنعی بگیرن. اگه داستانش برای بچه ها قابل هضم نیست برنامه کودک نسازیدش!

چقدر تضاد توی زندگی هست. همه دارن واسه عدالت شعار می دن اما هیچ کس حواسش نیست که دنیا اگه مردونگی داشت اسمش دخترونه نبود.

هیچ کس نمی گه آخر عاقبت مردم بومی آمریکا چی شد. چون اصلا بلایی که سرشون اومد عادلانه نبود.

دنیا احمقانه ست. بی وجدانه. خنگه و خیلی خیلی خیلی خیلی بی عدالت.

با اینکه همه دنبال حذف تبعیضیم اما چشمامونو به روی این حقیقت بستیم که همه مون یه قسمتی رو به عنوان استثنا در نظر گرفتیم. قرار نیست چیزی عوض شه. چون ما فقط بلدیم شعار بدیم نه اینکه بهشون عمل کنیم.

و در نهایت بهترین نتیجه ای که گرفتم همون حرفی بود که ناخدا آزاد زد:

یه نفرو تغییر بده انگار همه رو تغییر دادی.


ختم جلسه?

دلنوشتهفاصله
۲۳
۱
dark astronaut
dark astronaut
“she only comes out at night”
شاید از این پست‌ها خوشتان بیاید