همه این تجربه را داریم، که بابا مامان، وقتی خوردیم زمین- بلندمان کردن . بالای سر بردن و به فراز پرتاب کردن، چی شد - بزرگ شدن و عزت گرفتن.
شاه کلید خوشبختی و سعادت نوع انسان ، کمک کردن و کمک گرفتن است. عقل سلیم حکم می کند، جاهایی از دیگران کمک بگیریم و این اصلا اشکالی ندارد و دلیل ضعف ما نیست. اما کمک کردن به دیگران به نوعی یک وظیفه اجتماعی است.
داداش بزار، این طرفش را من بگیرم، با هم بلند کنیم.
خوش به حال اینکه بارش به زمین نمان
و خوش به حال کسی که بار دیگران را سبک تر می کن.
صاحب خانه بهش گفت بود، خیلی منصفانه قیمت گذاشتم ، برو قیمت کن . می دانید ، اجاره خانه را از دو برابر هم بیشتر کرده بود، اما دوستم دیده بود ، همین هم بهتر از جاهای دیگر است.
حالا شما بگو حق ، یا کوفت.
همش میگیم دولت، دولت حسابش سواست و ما زورمان بهش نمی رس.
اما حال خودمان را هم یک نگاهی بندازیم.
میزان هستم ، یا فکر می کنیم ، برای اینکه از غافله دور نباشیم، مجبوریم ...
بابا دستمان برس گردن ، همدیگر را می زنیم، بعد می گیم شرایط .
اگر کمک کنیم، چالش ها را به خوبی پشت سر می زاریم .
اما اگر افتاده را لگدمال کردیم، به خدا سرمان می آید ، بدتر از این که آمده .
زندگی شده جهنم، چون من، شاید هم تو عوض شدیم.
برادر سر برادر کلاه می زاره - چرا چون شرایط بد شده.
اره شرایط بد شده ، خیلی هم بد شده .
اما که چی
یعنی این بهانه ای است برای بد بودن و بد کردن
نگاهی به خودمان بندازیم ببنیم چقدر میزون هستیم.