کسی می دانه ، چرا برف نمی آد . بچه بودیم ، برف می آمد ، برف زیاد ، همه خیابان ها پر برف می شد . مدرسه تعطیل می شد . بچه ها می گفتند ، فتیله ، مدرسه تعطیل .
اما الان چند وقت برف نمی آد .
دلم برای برف تنگ شده .
دلم برای خیلی چیزها تنگ شده
دوست دارم برف بیاد
چرا کسی دیگه سراغی از برف نمی گیره .
چرا دیگه برف نمی آد ،
یه روز با مهدی و محمد از دفتر بیرون آمدیم . آنقدر برف آمده بود که هیچ ماشینی نمی تونست حرکت کن ، پیاده راه افتادیم ، از سه را شریعتی تا رسالت را پیاده رفتیم ، راه طولانی بود اما به نظر کوتاه می آمد .
چرا یک موقعه ای راه های طولانی کوتاه به نظر می آمد ، اما الان راه ها واقعا طولانی شده .
فکر کنم امسال هم برف نیاد، شما چی فکر می کنید، ممکن معجزه بشه و برف بیاد ، فکر کنم اگر برف بیاد حالمون بهتر شه .
آقا یوسفی را توی محله با چائی دارچینی می شناختن ، چند بار اقبال با من بود و چندتایی چائی دارچینیش به من هم رسید، چه بوئی ، چه مزه ای . چرا محبت بود . چرا چائی دارچینی خوشمزه بود . چرا انقدر برف می آمد که کیف می کردیم .
مثل اینکه یه چیزهایی عوض شده .
چرا انقدر کلاس ها بالا رفت که کسی چای دارچین به دیگری تعارف نمی کن .
چرا از محبت بی زار شدیم .
از حمام آمدم بیرون ، دیدم اکرم خانم ( زن همسایه ) داره می ره آشپزخانه ، زودی رفتم تو اتاق و داد زدم سلام اکرم خانم ، جواب داد ، آش آوردم می گذارم توی آشپزخانه .
راستی چرا همسایه سر زده می آمد خانه و کسی ناراحت نمی شد . چرا آقا رضا ( شوهر اکرم خانم ) نمی گفتم اینها پسر مجرد دارند ، سر زده نرو خونه اشان .
چرا خونه های کوچیک شده ، چرا دل ها کوچیک شده . چرا درب خانه ها را قفل های بزرگ می زنیم تا راحت بتونیم بخوابیم ، مگر دوست نداریم اگر کسی نیاز داره یا ما بهش نیاز داریم را به خانه راه بدیم .
یادم بابام ، مستاجر می آورد ، همیشه می گفت ، انشاءالله موقع رفتن صاحب خانه بشید .
نمی دانم دعای بابام بود ، یا شرایط آسونتر بود.
مستاجرها هنگام رفتن ، صاحب خانه می شدن.
چرا الان مستاجرها ، صاحب خانه نمی شن ؟ چرا هر دفعه خونه کوچکتری را انتخاب می کنند ، چرا هر دفعه ماشین اسباب کشی ، آدرس پائین تری را می گیرند.
امام ما گفت: هیچ جا کوخی ندیدم ، مگر کاخی به ستم درست شده باشد .
راستی چرا مستاجرها دیگه صاحب خانه نمی شن.
چرا دیگه برف نمی آد ، بغض گلوم را گرفته ، آخه قرار نیست برف بیاد. دیدن دونه های قشنگ برف از آسمون شده رویا.
همیشه پائیز و زمستان پارک ساعی را دوست داشتم .
هوا سرد بود اما ما سردمان نبود،
به عقب بر می گشتیم .
ردپاها نزدیک به هم بود ، توی هم بود . پای آن جای پای من و گاهی جا پای من نزدیک پای اون بود.
چرا اونموقعه ها دست ها گرم بود ، گرما بخش بود .
نگاه ها عمق داشت .
راستی چرا دیگه نمیشه چشم تو چشم کسی شد. الان دیگه باید نگاه ها را از هم بدزدیم.
کاش یکی یک گوله برفی سمت من پرتاب می کرد، شاید کمی درد داشت ، اما کسی از دست کسی آسیب نمی دید. اما الان ...
توی می دونی چرا برف نمی آد.
خدایا اگر آرزوهای من باعث رنج کسی می شود ، آن آرزو را صرف نظر می کنم .
الهی ، اگر برف می آد و زمستان سردی در راه هست ، همه خانه گرم و همه ( مخصوصا بچه ها) کاپشن گرم داشته باشند.
الهی اگر هیچکدام را نمی دی ، حداقل وجودمان را همیشه گرم نگه دار.
من می دانم که سرمای زمستان و تنها یک پیراهن داشتن می تواند سخت باشد.