من که عادت دارم، هر موقع سرم درد کند، یک قرص می خورم این درد را ساکت می کند. حتی کم کم باهوش هم شده ام و قبل از شروع درد را حدس می زنم و اینطوری قرص موثرتر است. در مورد مشکلات ذهنی هم همینکار را می کنم، اول روشون اسم می گذارم، افسردی، استرس، اضطراب و بعد برای هر کدام چندین پیشنهاد قرصی وجود دارد که قوی ترین آنها را انتخاب می کنم.
جوان که بودم از داروخانه روبروی دفترم برای پدر، قرص معده می گرفتم، با وجود اینکه کمیاب بود، اما من مشکلی نداشتم و هر چقدر می خواستم می توانستم از دوست داروخانه ای بگیرم. یک روز گفت دیگه قرص بهت نمی دم، علت را جویا شدم. گفت این قرص ها فقط درد را تسکین می دهد و نقش درمانی ندارد، حتی موقعه ای که معده آسیب بزرگی دارد باز فرد چیزی نمی فهمد، حتی ممکن است پدرت به اورژانس نیاز داشته باشد، اما این قرص باعث می شود که دردی وجود نداشته باشد.
درد ما را متوجه اشکالی می کند که نیاز به رسیدگی و درمان دارد. مشکلات روحی هم همینطور است، تمام زمینه های بروز مشکلات را ایجاد می کنیم و می خواهیم هشدارهای ذهنی را خاموش کنیم.
من عاشق استرس و اضطراب هستم، آنها باعث حرکت می شوند. البته ما نیاز به آرامش داریم، اما کمالی برای آرامش وجود ندارد، جز مرگ. می خواهید حملات ذهنی خود را کمتر کنید، اشتباهات را کمتر کنید، راندمان را بالا ببرید، دیدتان را عوض کنید و به تعادل برسید.
می خواهید برای افسردگی یا مثل آن قرص مصرف کنید ، این راه مناسبی است و شما به سمت درمان پیش می روید، اما خبر بد آن است که شما باید برای سالها قرص مصرف کنید، این وابستگی ناخوشایند است.
آیا در مشکلات ذهنی، تعادل شیمیایی به هم می خورد، شاید اما این یک اسم گذاری و دخالت در سیستمی است که بی نهایت دقیق و شگفت انگیز کار می کند و آنرا ذهن و بدن می نامیم. اما راه دیگر فهم داستانی است که فرد را دچار مشکل کرده است و یافتن راهی برای همدردی و تیمار ذهن و جان است. این می تواند از سمت خودمان یا درمانگر انجام شود.
ترس: من می دانم از بعضی چیزها می ترسم. فکر می کنم دیگران هم همینطور هستند. بنابراین اولین کاری که انجام می دهم این است که فهرستی از هر چیزی که از آن می ترسم تهیه کنم و خود را متعهد به غلبه بر ترس هایم می کنم. ترس باعث استرس و ... می شود، پس قدم بزرگ شناسائی و مواجه و تلاش برای شجاعت و شکست ترس است.
آمال و آرزوها و هدف هایی که موفقیت من را ثابت می کند، دومین عاملی است که من باید آنرا کنترل کنم، می توان موفق بود و سیستمی را کنترل کرد که کمترین استرس را همراه داشته باشد. اگر نتوانستم مهم نیست من این استرس را می شناسم و از آن در جهت مثبت استفاده می کنم.
حس گناه، چه حس عجیبی است که مانند سم ذهن و روح ما را آزار می دهد، ما می خواهیم خوب باشیم، اما اشتباه و کارهای عجیب هم انجام می دهیم، این چیزی است که من باید راهی برای آن داشته باشم، اگر همیشه حس گناه را همراه خود دارم، خوب این واقعی نیست، این شکنجه ای است که دیگران برای من خواسته اند. اما اگر مطابق اصول من، اشتباهی کرده ام باید دلایل آنرا شناسائی کنم و نقاط ضعف خود را تقویت کنم.
بخشش را تمرین کنید
وقتی آسیبی را تجربه می کنید، به راحتی نمی توانید احساسات خود را حفظ کنید. با این حال، اگر یادآوری افکار پریشان هر روزه شده است، این می تواند آسیب رسان باشد. گاهی بدی که در حق ما شده، حس ناخوشایندی را ر ما ایجاد می کند، آنچه را که به شما خدمت نمی کند رها کنید و بخشش را تمرین کنید.
این تنها یک برداشت است، نه توصیه .