مرد فقیری در یکی از دهات ملایر زندگی می کرد، که عاقبت خوشی نداشت.
لرهای ملایر به کسی فقیر می گویند که مظلوم و سر به زیر بوده و آزاری برای دیگران نداشته باشد.
بله این مرد فقیر، ملاحظه کار، تو سری خور یا هر چیز دیگری که می خواهید نامش را بگذارید، به جرم قتل عمد اعدام شد، هیچ کس باورش نمی شد.
داستان آن روز شوم برای آن مرد فقیر آن بود، که حس کرده بود، مردی به خانه اش رفته و با زنش رابطه داشته، اون هم با چاقو می رود، خانه آن مرد و با زندن ضربات متوالی آن مرد را زمین گیر می کند، زن و بچه طرف هم از ترس متواری می شوند، آن مرد فقیر، وقتی می بیند که هنوز جان طرف را نگرفته ، مرد را که با سینه خیز قصد خروج از اتاق داشته را با ضربات چاقو به پشتش از پا در می آورد. می گویند بیش از 50 ضربه چاقو در بدن مقتول دیده شده.
بعدش هم می ره، ژاندارمری و خودش را معرفی می کند و بعد از مدتی اعدامش می کنند.
شاید هر روز از این حادثه ها پیش می آید.
اما چطور می شود که یک مرد فقیر و سر به زیر، قاتل می شود.
حس می کنم ،ما سدی می سازیم که احساساتمان را کنترل می کند، اما وقتی از حد می گذرد، سد شکسته می شود، همه چیز خراب می شود و آن وقت هست که ممکن است به خودمان و دیگران آسیب برسانیم.
راستی جائی هست که برای مردمان فقیر ارزشی قائل بشوند و به جای توسری زدن، دست محبت به سویشان دراز کنند و بگویند خوب بمان که ارزش دارد.
خیلی جاها را سراغ دارم، که اگر فقیر باشی، میدان تاخت و تاز را به رویشان باز می کنی.