
عصبانیت یک واکنش طبیعی ما آدم هاست که با آن ناراحتی خود را نشان می دهیم ....
داستان این است که دیشب در بیمارستان بودم ، یکی از اقوام نزدیک برای یک عمل زیبایی در بیمارستان بودن و من و خانم همراه رفته بودیم . به پرستار گفتم ، مریض ما از دیشب هیچ چیز نخورده ، یک سرم بهش بزنید ، گفت هیچ چیز جای خوردن غذا را نمی گیرد. رفتم و منتظر غذا شدیم ، غذا را آوردن اما چون مریض ما نمی توانست غذای جویدنی بخورد ، غذا مشکل ما را حل نکرد. به پرستار گفتم، خانم این غذا را که مریض ما نمی تواند بخورد.
پرستار : "ای کاش از خانه غذای مناسب می آوردید".
این کلام را تا به حال نشنیده بودم ، که مریض غذای خود را از خانه بیاورد و بیمارستانی که مبلغ بالائی هم دریافت نکرد ، پیش بینی لازم برای این امور را نداشته باشد.
سخت عصبانی شدم و با پرستاران درگیری لفظی داشتم .
خانم من را فرستاد که شیر عسل بگیرم ، که مناسب آن وقت بود .
بعد من را از بیمارستان بیرون کرد و گفت ، شما بفرمائید خانه استراحت کنید.
در راه خانه این فکر ذهن من را مشغول کرد:
چرا عصبانی شدم؟
چرا خدماتی که وجود دارد آنقدر ناقص و غیر انسانی است ؟
این خدمات تنها مربوط به بیمارستان نیست بلکه همه گیر شده است
فکر می کنی که دنیا جای کاملی است و همه چیز باید مرتب باشد و همه مردم باید کارها را به بهترین وجه انجام بدهند.
این فکر درستی نیست .
دنیا هیچ موقع آنقدر کامل نبوده .
پس جای عصبانی شدن وجود ندارد .
باید همیشه نقشه دوم داشته باشیم ، شیر عسل یک راه حل موفق و موقت بود.
وقتی ما عصبانی می شویم ، مغز ، قلب و ماهیچه ها فعال تر می شوند و سیستم ایمنی ما به حداقل بازدهی می رسد، یعنی افراد عصبانی بیشتر دچار بیماری می شوند.
عصبانیت هیچ چیز را حل نمی کند و اکثر مواقع اوضاع را خراب می کند.
خوب یک سئوال مهم می ماند ، که اگر ما به اطرافمان بی تفاوت باشیم و رفتارمان مانند ربات سرد باشد، چه بر سر جامعه می آید. همچنین جامعه ای هدف خود را گم می کند و بدون رشد و تعالی خواهد بود.
به نظر من دو نکته وجود دارد:
ما مسئول تغییرات نیستیم ، ما باید خودمان را مدیریت کنیم و خوش رفتار و خوش گو باشیم .
نهی از منکر و امر به معروف اگر مطابق جایگاه خودش نباشد ، می تواند به یک مشکل تبدیل شود. می توان نقش ارشادی داشت ، برای آن باید خیرخواه باشیم و این خیرخواهی را بتوانیم انتقال بدهیم .