توی صف که هستم، می دانم یکی، کار می کن که من عصبانی بشم.
توی اتوبوس که سوار می شم، این یکی هل می ده، اون یکی با صدای بلند با موبایلش صحبت می کن، خلاصه می دانم که تا به مقصد برسم، منفجر می شم.
وقتی با ماشین خودم می رم ، به لبه پل که می رسم، می دانم که راننده زرنگی می خواد ، ماشینشون را بنداز جلوی من ، عجبا ، چه کار کنم که ادب بش
این یک روزمرگی است و دست اندازهایی که به راحتی می توانی، کمی فرمان را چرخوند و ردشان کرد.
اگر اتفاقات کوچک عصبانی امان می کند، باید بدانیم که اینها آتش زیر خاکستر است، اگر کاری برای روان خودمان نکنیم ، یک روز ، دیر یا زود منفجر می شویم.
خلاصه می خواهم بگم، هیچ کدام از برخوردها که مثال زدم و شبیه آن، جائی برای عصبانیت ندارد، مگر آنکه چیزی مهمی شما را از داخل مورد تهدید جدی قرار داده و اینها تنها علایم آن است.