یاد می آید در بچگی از دیواری آویزان بودم، سخت می ترسیدم که بیفتم، پدر گرامی کمک نکردند و تنهایم گذاشتند. بالاخر دستهایم خسته شد و افتادم ، چیزی شکست ، آن ترس بود. وقتی با ترس هایمان مواجه شویم، مثل نوری است که به آن می اندازیم ، ترس ماهیتی ندارد .
ترسیدن باعث می شود که ما نیاز به امنیت داشته باشیم ، امنیتی که جامعه در اختیار ما می گذارد تنها با نقاب زدن حاصل می شود . تظاهر و وانمود کردن . حتی ذهن ما نیز تمایلی به تجربه کردن ندارد. سئوال مهم آن است که چرا بسیاری به کلیسا می روند اما نمودی در زندگی اشان ندارد و دنیا تمایل به جنگ و خونریزی دارد. چون ما تنها نقاب دین را بر چهره می زنیم .