بعضی موقعه هایی حوصله خودمان را هم نداریم، پس بداخلاق تر از حالت معمول خود هستیم، اما وقتی خوشحال هستیم، مهربان تر هستیم و با دیگران بیشتر گرم می گیریم.
پس شادتر که هستیم، مهربان تریم.
آیا عکس آن نیز درست است؟
یعنی وقتی بداخلاقی می کنیم، شادی خودمان و دیگران را خراب می کنیم.
اما وقتی مهربانی می کنیم، شادی ایجاد می کنیم، به نظر من خودمان هم از آن بهره می بریم.