گاهی رنجش ما از دیگران غیر قابل کنترل است، انگار دیگران تبدیل شده اند به موجودات بی احساسی که رفتارشان تنها برآمده از منفعت آنهاست. این را حس می کنید، لبخندها و رفتار مهرآمیز آنها را پر از ریا می بینیم. در سختی تنهایمان می گذارند و وقتی به ما نیاز دارند، با لبخند و مهر بازمیگردند و ما را چون وسیله ای در راستای اهداف خود به کار می برند و بعد ما را در جعبه ابزار می گذارند.
این رفتار از بیگانهگان قابل تحمل است، اما وقتی بدتر از آن را از دوست و آشنا و وابستگان مشاهده می کنیم، می خواهیم فریاد بکشیم که لطفا مرا به حال خود بگذارید من از شما خسته شده ام و می خواهم از همه اتان دور بمانم.
بدون آنکه بخواهم این کنش و نوع تفکر را نقد یا تایید کنم، نکاتی به نظرم می رسد:
علیرغم اینکه زندگی آدمی در جمع به سعادت و خوشبختی می رسد، ما برای خوشحالی و زندگی به هیچکس وابسته نبوده و به تایید هیچ کس نیاز نداریم.
هیچکس نیمه گم شده ما نیست.
من وظیفه دارم خودم را دوست داشته باشم، به خودم محبت کنم و میزان انتظارات خود را از دیگران به حداقل برسانم.
از زمان تنهایی خود استفاده کنید
تنهایی نه تنها وحشتناک نیست، بلکه زمان های مهم در زندگی ما است، روزی یا ساعاتی یا حتی دقایقی را لازم داریم که بدور از کسان و چیزها با خودمان ، با خود ، خودمان باشیم و گوش بدهیم و حرف بزنیم یا به دنبال چاره یا بهتر از همه به دنبال شادی باشیم،
جائی خواندم که نویسنده می گفت:
"من قطعاً برای زمان تنهایی ام ارزش قائل هستم و اخیراً زمان زیادی از آن را نداشته ام یا اوقات تنهایی ام را به بهترین شکل سپری نمی کنم. گاهی اوقات فقط باید یک روز کامل را برای استراحت در نظر بگیرید، یادداشت برداری کنید، پیاده روی کنید، شام درست کنید و غیره و از تنها بودن لذت ببرید. من می دانم که برای اینکه احساس خودم را داشته باشم به زمان تنهایی نیاز دارم، بنابراین برنامه ریزی می کنم که هر زمان که به دست آوردم از زمان تنهایی خود نهایت استفاده را ببرم."