چند روز پیش گوینده تلویزیون می گفت 241 نفر، این آمار کشته شدگان کرونا بود.
با شنیدن این عدد، بسیار ناراحت شدم، این بار تنها یک عدد نشنیده بودم. شاهد درگذشتی نا خواسته بودم. دوستی واقعی و آشنایی دوست داشتنی جزء این آمار بود.
داستانی عجیب بود:
چند روز پیش مادری کرونا گرفت و الان سلامت است، اما پسر رشیدش که تنومند و ورزشکار بود با کمال تاسف تبدیل به یک عدد شد (این واقعیتی بود که ما، در نزدیکی خود شاهد بودیم)
خیلی ها می گفتند، آن جوان واکسن نزده بود (چرا؟)
حدود دو ماه پیش مهمان ما بود، کماکان شوخ و خنده رو.
آن جوان اصلا نوبتش نبود.
اما این واقعیت مکرر این چند سال است، بی نوبت می روند.
خدائیش را بخواهیم، حساسیت ما کمتر شده است و احتیاط های لازم را کنار گذاشته ایم.
چه خیالی می کنیم.
چرا هنوز واکسن نزده ایم ، منتظر چه هستیم؟
دوستی، با وجود مشکوک بودن به کرونا، به محل کار آمد، (چرا؟)
تکرار می کنم
کرونا هنوز قربانی می گیرد و آدم ها را می کشد. برایش فرقی نمی کند، چقدر قوی و یا چقدر جوان .
پس احتیاط کنیم که تبدیل به یک عدد نشویم.