مرد به دروازه خوشبختی رسیده بود، می خواست از آن عبور کند. ناگهان صدایی مهیب او را در جایش میخکوب کرد، دیگر نتوانست قدم بردارد. روی برگرداند و هیبت او ترس بر وجودش انداخت ، او خود را معرفی کرد و گفت برای عبور از درب خوشبختی باید من اجازه بدهم .
او دربان درب خوشبختی بود .
مرد گفت ، فعلا خیلی جوان هستی و باید برای خودت تحصیلات و کاری را دست و پا کنی ، شاید بهت اجازه بدهم که از دروازه خوشبختی عبور کنی.
روزها و ماه ها و سالها گذشت و هر وقت مرد خواست عبور از دربان ، مانع ای جلوی پایش می گذاشت.
هنوز قدرتمند نیستی ، دانشمند نیستی ، ثروت فراوان نداری و هر بار مرد ناامید باز می گشت .

مرد پیر شده بود ، هنوز نتوانسته بود از درب خوشبختی عبور کند.
مرد در حال جان دادن از دربان پرسید، چرا سالهایی که من جلوی این درب می آیم ، چرا هیچکس دیگر نبود و نمی خواست از این درب عبور کند. دربان گفت : این درب تنها برای تو باز شده بود نه کس دیگری و این درب خوشبختی تو بود و الان می خواهم بروم این درب را ببندم .
آن دربان ذهن ما است .