ددمنشان جنایت می کنند و آنرا به نمایش می گذارند، سر می برند و با افتخار جهل خود را فریاد می زنند. نفرین بر تعصبی که باعث رنجش خداوند می شود. خداوندی که آدمی را مستحق زندگی، آزادگی و سعادت می داند و وحوشی که آنرا نقض می کنند.
خرافاتی به نام ناموس و غیرت . حقی که نمی دانم از کجا به مردان داده شده است و آنرا ناحق می کنند . ناموسی که با افکارمان آنها را به زنجیر کشیده ایم و خشمی کور که مسبب زجر می شود. کاش ندامت به دادشان می رسید .
چند بار دیگر می خواهیم ، اخباری به این وحشتناکی را تحمل کنیم.
آنچه من می بینم ، فرشته هایی که بالشان سوخت ، فرشته هایی که یادشان رفت چه نازنین هستند و در چنگال دیو گرفتار آمده اند و شاید خوی گرفته اند.
خون پاک که ریخته میشود و گریبان خواهد گرفت ، هم دامن دژخیم و هم گریبان شاهدان و مسخ شدگانی که انگار کور هستند و نمی بینند .
ما چگونه فرزندان خود را تربیت می کنیم .
چرا نابرابری را در خانه هایمان ترویج می کنیم .
از سیدالشهدا دم می زنیم و خوی یزدی داریم .
چرا نابرابری و ظلم را تحمل می کنید.
دختران ، از تک تک شما عذرخواهی می کنم که توان دفاع ندارم .
از خداوند طلب بخشش می کنم .
از خود شرم می کنم .
از وطنم ...
اشک می ریزم و فریادم در گلو خشک می شود .