همه ما فکر می کنیم، بی خانمانها کسانی هستند که توی خیابان می خوابن .
اما من بی خانمانهایی را می شناسم که خانه هم دارند.
خانه دارند، اما توی خونه انگیزه ای برای خوشحالی ندارند.
لباس برتن دارند، اما حوصله ای برای مرتب کردن آن ندارند.
آنها کار می کنند، اما بیشتر زمان را می کشن .
اونها کسانی هستند که دلخوشی ندارند.
به نظر می آید زندگی با آنها خوب تا نکرده است.
شاید دیگران زخم زده اند.
هر چه هست، بی خانمان باید به خودش بیاید، شادی را بیاموزد.
لذت بردن را بیاموزد، فضای زندگی اش را تغییر بدهد.
به جای انتظار محبت، باید پیش قدم بشیم و بی دریغ محبت کنیم.
از لطافت وجود و زندگی لذت ببریم.
آرزو می کنم که امسال
"بگی، خدایا شکرت، نمی دانم چطوری، اما اونی که توی دلم بود شد."
"بگی، خدایا هر چه کاشته بودم امسال به بر نشست"