موقع بیرون آمدن از دادگاه ، قاضی صدام کرد و گفت " بترس از آنکه بهش لطف می کنی".
می دانید، هر روز افسوس این را می خورم که برای چی بهش خوبی کردم، روزی که حتی جا برای خوابیدن نداشت ، بهش جا دادم و از پولی که خودم نیاز داشتم، فقط برای اینکه کمکش کنم بهش دادم، یعنی هر کاری که ازم برآمد براش انجام دادم. امروز اینطوری جوابم داد، دایم دروغ می گه و انگار همه چی یادش رفت ، صبرت سر نره ، هم از اون و هم از خودم بسیار ناراحتم.
دیگه بی حساب به کسی بزل و بخشش نمی کنم، طرف باید لایقش باش تا کاری براش انجام بدهم. اصلا به من چه مربوط که به کسی خوب کنم، حتی خداوند هم به انسان می گوید "ناسپاس".
این افکار ماننده خوره می تونه روح ما را مجروح کرده و آزار بدهد.
این از کینه هم مرموزتر و آزار دهنده تر است.
باید سعی کنیم این افکار را دور بریزیم و کمی رشد یافته تر با مسائل برخورد کنیم.
آیا مقابله با این افکار ساده است ؟
خیر
من خودم به شخص افسوس آنرا دارم که زمان چه زود گذاشت و کارهای خوبی را که می توانستم انجام بدهم، را به غفلت یا هر دلیل دیگری را انجام ندادم .
اما ایده من چیه ؟
من می گم، اگر می خواهیم زندگی آرامی داشته باشیم، باید توقع خوبی از دیگران را به حداقل برسانیم.
خوبی را به خاطر خوبی انجام بدهیم، بی منت و با اشتیاق .
بکاریم و بگذریم
خوبی می تواند در بهبود شخصی موثر باشد.
دم از خوبی بزنیم و خوب کردار باشیم، تنها به این هوا که خوبی به نفسش خوب است.
پس اگر دلش را نداریم که کار خیری را بی هیچ انتظاری انجام بدهیم، لطفا به کسی خوبی نکنیم، چون هم برای خودمان هم برای طرف تکلف و گرفتاری درست می کنیم.
خوبی کردن باعث داشتن جامعه ای بهتر می شود، ما تنها کسی نخواهیم بود که دست دهنده داریم، گاهی این لطف می تواند شامل خودمان باشد.
اینها تحقیقاتی است که در مراکز درمانی و دانشگاهی انجام شده است.
رئیس بانک، با لبخند از پیرمرد استقبال کرد و با دقت به کلمات گنگ او گوش داد، او را دعوت کرد، بنشیند و با دقت کارش را بدون نوبت انجام داد و تا درب خروج، آن پیرمرد را مشایعت کرد. اما پیرمرد تعجب نکرده بود، مثل اینکه این اتفاق برایش معمول بود.
ناخودآگاه لذت بردم .