این شک، مرا به حرکت می اندازد، به من امید می دهد که وقتی که مشکلات ما را در هم شکست، وقتی که مسیر پیش رویمان ما را به سمت تباهی میبرد، وقتی که شفا دهندگان ما زخمهایمان را التیام نمیدهند.
بله این جهان نمی تواند زخمهایمان را التیام ببخشد .
دانش بشری نتوانسته است
هزاران دینی که آورده شده
هزار گونه قانون
تمام کمک هایی که فلاسفه کرده اند
نتوانسته است زخمهایمان را التیام ببخشد .
این ایمان کورکورانه ما نیست ... نه،
این شک فروتنانه ما خواهد بود که نوری ضعیف بر تاریکی زندگی مان ما می افشاند .
بگذارید تا صدایمان را به زمزمه بلند کنیم یا به یک فریاد و یا ساده بگویم، خیلی ساده،