
به قلم مبین رئیسیان
تقریباً میتوان گفت جشنوارهی فیلم فجر یکی از بزرگ ترین رخداد های فرهنگی کشور، در عرصه ی هنر و سینما است.
رویدادی است که این فرصت را به فرهنگ و هویت ملی مذهبی ما می دهد، که خودشان را در قلب هنر و سینما متبلور کنند.
حال جشنواره ی فجر به جای اینکه فرهنگ ما را تعالی بخشد و ما را بیشتر با هویت و فرهنگ خود آشنا سازد، تبدیل به یک رویداد سیاسی فرهنگی مبتذل و سخیف شده است.
رویدادی که در آن جشنواره به جولانگاهی برای دیده شدن و جذب مخاطب تبدیل شده و دوستان به اصطلاح هنرمندمان از هیچ کاری ابایی ندارند.
متأسفانه در جشنواره شاهد آن هستیم که هنرمندان حاضر توانایی برقراری ارتباط با منتقدان و افراد حاضر در جشنواره را ندارند و با مسائل پیش آمده در جشنواره به صورت خصمانه و با مواضع از قبل تعیین شده، رو به رو می شوند. البته شاید بتوانیم به آن ها کمی حق بدهیم خود ما سال هاست این مفهوم را به فراموشی سپردهایم.
مفهومی که دیگر در جامعهی ما جایگاه خود را از دست داده و هیچکس دیگر به آن اهمیت نمیدهد.
مفهومی ساده به اسم برقراری دیالوگ؛ مطلبی که زیاد پیچیده به نظر نمیرسد و فقط هدفش این است که به ما یادآور شود که به جای این که همواره با هم در جنگ و دعوا باشیم و بخواهیم نظرات خود را بر یک دیگر تحمیل کنیم و همواره خود را صاحب حق بدانیم، کمی با هم حرف بزنیم؛ شاید همه چیز درست شود.
هنرمندی که تا دیروز به همه ی مسائل کشور اعم از سیاسی و فرهنگی و مذهبی و اجتماعی و غیره نقد داشت، حتی نمیتواند نقدهای وارد بر خود را بشنود و تا نقدی بر او وارد میشود برافروخته شده گارد میگیرد و آماده ی حمله و تخریب است.
نقد دیگری که به جشنواره وارد میشود، سیاست زدگی بیش از حد و افراطی جشنواره است که وجههی فرهنگی هنری جشنواره را به صورت چشمگیر و قابل توجهی کمرنگ کرده است.
جشنوارهای که داوری های آن به جای اینکه عادلانه و منطقی باشد، بیشتر مهندسی شده و سیاسی است.
جشنوارهای که سیمرغهایش به جای اینکه بر دوش افراد شایسته و با لیاقت بنشینند، بر دوش افرادی جای می گیرند که بیشتر مخالف هستند و به جشنواره فحش می دهند.
افرادی که مدعی اند راه هنر جدا از سیاست است؛ اما خود دچار سیاست زدگی و سیاسی کاری شده اند.
باشد دوست عزیز جشنواره را تحریم کردی که مثلاً در کنار مردمت باشی و آن ها را در شرایط سخت تنها نگذاری؛ اما چه شد حالا که ایران عزیز در این شرایط حساس که از همه طرف مورد هجمه قرار گرفته به این فکر افتادی که مردمت تنها هستند و تو باید در کنارشان باشی و از آنها حمایت کنی؟
در پایان با همه ی این تفاسیر برای جشنواره در سال های بعد آرزوی توفیق روز افزون داریم و امیدواریم با تصمیمات جدی مدیران فرهنگی کشور جشنواره به جای این که هر سال زخمی عمیق بر پیکره ی وجودی فرهنگ ما وارد کند، موجب رشد و تعالی آن باشد.
《والسلام علی من اتبع الهدی》