دیگر سرمان به تنمان نمی ارزد
سرگران شده ایم
زیادی میکند فکرهای پوچ و بی انتها بر تن عاطل م
به خودم که نگاه میکنم
جوان نیستم
نه برای تارهای سپید
که به روسیاهی
که به تلخی های مدام بیـ نهایت
نمی ارزد این سر به تن
