و چرا من؟ چرا بین میلیاردها انسان، با من لج داری؟ چرا تا من پا بیرون از اتاقم می‌گذارم، همه روی سر سردردی من خراب می‌شوند؟ چرا تا پا در مدرسه می‌گذارم، موهای موج‌دار بامزه‌ام، ژولیده و چرب دیده می‌شوند؟ چرا تا من کسی را بغل می‌کنم، موهایش در دهانم میروند؟ چرا تا من شروع به درس خواندن می‌کنم، در کوچه‌های محله‌مان صدای سرود و شعار می‌آید؟ چرا تا من می‌خواهم بخوابم، ورزش مورد علاقه‌ام پخش می‌شود؟ چرا تا من می‌خواهم چیزی امتحان کنم، یا گران می‌شود و یا ناموجود؟ چرا تا من می‌خواهم بنویسم، تمام خودکارهایم شل می‌شوند و یا به ته جوهرشان می‌رسند؟ چرا من؟ چرا تا من دل‌تنگ باران می‌شوم، کم‌بارش‌ترین سال از راه می‌رسد؟ چرا من که عاشق دریا و باران و ساحل و ابر هستم، در این شهر گرم بی‌دریای بی‌حال پر از آلودگی زندگی می‌کنم؟ چرا من که عاشق درس هستم، آنقدر بیچاره و بی‌انگیزه هستم؟ چرا به من که می‌رسد، همه چیز خراب می‌شود؟ چرا در سال‌های نوجوانی من کشورم سوخت و جنگید و باخت و سوخت و سوخت و من هم با خود سوزاند؟
۳ آبان ماه ۱۴۰۵، اهواز.
